Resultaatvoetbal van Feyenoord loont niet

PORTO - Ondanks een 1-0-nederlaag, door een doelpunt van Domingos in de laatste minuut, in de uitwedstrijd tegen Futebol Club de Porto kent Feyenoord een redelijk uitzicht op het bereiken van de Champions League: de goudkust van het Europese voetbalrijk met pieren, afgezet met diamanten.

De prijs was hoog: afgezien van het verlies in een nauwelijks te verteren wedstrijd, incasseerde de ploeg van het trainersduo Van Hanegem-Meijer zes gele kaarten. Peter Bosz moest met twee gele prenten binnen anderhalf uur zelfs voortijdig het speelveld verlaten.

Dat in de ontmoeting tussen Porto en Feyenoord meedogenloos resultaatvoetbal bij voorbaat heilig werd verklaard, zal bij niemand opzien hebben gebaard. Van trainer Tomislav Ivic van de thuisclub is al een paar decennia bekend dat technisch verfijnde hoogstandjes en frivool aanvalsspel tot weinig goeds leiden. “Wanneer Sporting Lissabon en Benfica winnen, doen zij dat dankzij een groot technisch vermogen. Porto wint vooral door karakter en hard werken,” typeert de Kroaat de verhoudingen in de Portugese voetbaltop zelf. Co-trainer Geert Meijer van Feyenoord, die in zijn Ajaxtijd nog - met frisse tegenzin - onder Ivic speelde, is des te vernietigender in zijn kritiek op de speelwijze van Porto. “De manier waarop die ploeg voetbalt, zou in Nederland nooit worden geaccepteerd. Ze breekt alles af. Een vrije trap, een hoekschop of een moment van onachtzaamheid gaat het resultaat in deze ronde bepalen,” profeteerde Meijer een dag voor de wedstrijd; ongetwijfeld beseffend dat zijn chef Van Hanegem een mannelijk robbertje vechten evenzeer ruimschoots binnen de grenzen van de ethiek vindt passen. Hoe treurig ook, anno 1993 wordt dit soort vertoningen maar al te vaak als een Grand gala du football ten tonele gevoerd. Er heet dan ook veel op het spel te staan. Bij Feyenoord, als het de Champions League bereikt, mogelijk een douceurtje dat meer dan de helft van de seizoenbegroting van 16,5 miljoen bedraagt.

Optisch overwicht

Porto-Feyenoord bevestigde het hierboven geschilderde naargeestige non-fictiebeeld vanaf de vervelende, meteen ook hoogst irritante beginminuten. Waar mogelijk temporiseerden de Rotterdammers de wedstrijd. Op zijn beurt gunde Ivic zijn tegenstander een optisch overwicht, opdat hij nota bene ook in de thuiswedstrijd het favoriete counterspelletje kon spelen. Op die manier moest afgelopen zaterdag in de competitie zelfs rode lantaarndrager Vitoria Setubal overwonnen worden.

Meijer kon het in de jaren zeventig als mid-twintiger niet met Ivic vinden, omdat de geslepen tacticus verliefd is op voetballers die zonder tegenspraak zijn opdrachten uitvoeren. En al zweert de Kroaat bij routine in het elftal - “die jongens slapen tenminste rustig in de nacht voor de wedstrijd” - in de praktijk heeft hij te maken met gretige jongeren die leergierig zijn destructieve inzichten inhaleren. Joao Pinto en Jaime Magalhaes waren tegen Feyenoord de enige routiniers. De 20-jarige verdediger Rui Jorge, die vorig jaar nog maar acht wedstrijden in het eerste elftal speelde maar nu verzekerd is van een basisplaats, beschouwt Ivic als het grootste talent van zijn selectie.

De fantastische hakjes van Madjer (Europa Cup 1-finale van 1987) zijn dus niet meer. Allang niet meer, trouwens. Gisteren werden, van weerszijden, voornamelijk de messen geslepen. Geniepige en opzichtige overtredingen stapelden zich in hoog tempo op. Wanhopig met gele kaarten zwaaiend (alleen al vijf voor rust, Refos, Bosz, Aloisio, Santos en Couto) trachtte de Franse scheidsrechter Harrel orde in de chaos te scheppen. Het begon in feite met het niet toekennen van een strafschop, toen de Bulgaar Kostadinov onderuit werd gehaald. Geen speler had nog respect voor een ander. Het bontst maakte Ze Carlos het die een gemene overtreding van Bosz tegen Santos met een vuistslag in het gezicht van De Wolf beantwoordde.

Niet mopperen

Tussen de bedrijven door mocht Feyenoord niet mopperen dat het in de eerste helft geen achterstand opliep. De Goeij corrigeerde in de beginfase nog net een foutje, waardoor Semedo droog bleef staan. Kort voor rust toonde de nationale doelman zijn uitzonderlijke klasse. Ze Carlos had zijn knal uit een corner van Semedo al geteld, maar rekende buiten de reflex van de Gouwenaar. Aanvallend bleef Feyenoord kansloos; het kwam, naarmate de sfeer troebeler werd, steeds minder aan voetballen toe.

Met een jolig bandje, kennelijk opgenomen in de studio's van Fantasialand, probeerde een Nederlandse vrouwenstem halverwege de bakens te verzetten. “We heten de supporters van Feyenoord hartelijk welkom en hopen dat de wedstrijd zich na de rust voortzet in een sportieve sfeer,” klonk het een paar keer in de pauze. Zelfs op toogdagen wordt de realiteit beter onder ogen gezien. Echt aanstekelijk werkte het niet, eerder tegendraads. De tweede helft werd in veel opzichten een getrouwe kopie van de smakeloze eerste. Het sportiviteitsgehalte werd enigzins opgevoerd - Harrel deelde ook minder gele kaarten uit (Fraser, De Goeij wegens tijdrekken, Bosz die daardoor het veld moest ruimen) - maar op schrijnende wijze bleef zichtbaar dat Porto er aan gewend is geraakt voetbalgevechten tegen zichzelf te voeren en dat Feyenoord zijn onaantastbare positie in de eredivisie niet met vertoverend voetbal pleegt te bevestigen. Na een kortstondige wapenstilstand in acht te hebben genomen, raakten de gemoederen in de slotfase nog eens 'lekker ouderwets' verhit. De Rotterdammers leken goed weg te komen, toen in de slotminuten een doelpunt van invaller Domingos wegens buitenspel werd afgekeurd. Maar kort daarop scoorde hij met een verwoestend schot in de bovenhoek wel: 1-0.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden