Restschulden

Nadat ik hem een tijdje terug op tv had gezien en eergisteren in een krantenverslag had zien opduiken, wist ik het zeker: die Sven-Ake Hulleman, voorzitter van de stichting Restschuld Eerlijk Delen (RED), is ongeveer de tweelingbroer van mijn oud collega E. Van E. heb ik al dertig jaar niets meer vernomen. Maar dertig jaar geleden was E. een deskundige in permanente restschulden. Die bouwde hij met gemak op, zowel bij zijn werkgever, bank of kruidenier als bij zijn tante uit Winschoten. Het enorme gat in zijn hand was een aangeboren afwijking, vermoedde ik. Op een dag kwam hij opgewonden naar mij toe. E. was er eindelijk achtergekomen wie verantwoordelijk was voor zijn structurele misère: de banken! Ja, het waren de banken die burgers eurocheques aansmeerden, waarmee je een heel salaris kon uitgeven vóór je het had verdiend! E. vond daarom dat eurocheques verboden moesten worden. Voor iedereen, dus ook voor mij die geen onverantwoordelijk uitgeefgedrag vertoonde. Pech. Ik heb me lang afgevraagd of in E. soms niet een gemiddelde Nederlander schuilde. Ik bedoel, een klagende burger die de neiging heeft zijn eigen verantwoordelijkheid altijd op iets of iemand anders af te schuiven.

Die voorzitter van de stichting Restschuld Eerlijk Delen is natuurlijk geen echte tweelingbroer van E. Hij is waarschijnlijk een nette burger, maar wel een die zijn appartement in Rotjeknor te duur heeft gekocht. En nu dat hij met een restschuld van 30.000 euro zit, vindt hij dat hem die (deels?) kwijtgescholden moet worden. De hel, dat zijn altijd de anderen. En vooral de banken! Op de site van zijn stichting geeft RED-voorzitter Hulleman de echte schuldigen ervan langs: 'Politici en bankiers zijn de kwakzalvers van de 21ste eeuw' of 'politici en bankenlobby zijn onderdeel van de corpocratie die ons land teistert'. Grote woorden. Nu eist de voorzitter een slordige 200 miljard van de banken om de restschulden van 1 miljoen Nederlanders te saneren. Wie weet zal zijn stichting volgend jaar bij het KNMI 365 dagen zon in het jaar gaan eisen. Zijn stichting vertegenwoordigt 2000 'gedupeerden'. Dit zijn voor een flink deel mensen die enkele jaren terug een gat in de lucht sprongen toen ze van hun bank een 110 procent hypotheeklening kregen voor een te duur huis. Die toffe bankier hadden ze toen het liefst willen omhelzen en doodknuffelen. Maar een huizencrisis later kunnen ze hem wel vierendelen. Want nooit en te nimmer heeft die geldwolf hen verteld dat huizenprijzen niet alleen kunnen stijgen maar ook kunnen zakken. Echt niet? En heeft die kwakzalver ook niet gewaarschuwd dat het na zonneschijn ook best kan gaan regenen? Foei!

Kijk, ik geef toe dat dit stuk een gebrek aan empathie vertoont en dat ik makkelijk praat. Toen we in 1997 ons huidige huis kochten, betaalden we omgerekend minder dan twee ton. Amper vijf jaar later werden ongeveer dezelfde huizen in onze buurt voor vijf ton verkocht. Ik heb me toen afgevraagd of die kopers wel wisten waar ze mee bezig waren. Want het kan vriezen, maar ook dooien.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden