burenruzie

Respect? Dat komt (in dit geval niet) van twee kanten

Beeld Brechtje Rood

Hij geeft zijn buren de meest onsympathieke bijnamen. Hij neemt, in het telefoongesprek met mij, bepaald geen blad voor de mond.

Een kleine week later ontmoet ik zijn buren, een echtpaar van midden vijftig. Allebei nadrukkelijk hoofdgeschoold. Naderhand belt mevrouw me nog een keer om wat puntjes op de i te zetten. Ze hebben mij gegoogeld en op basis van hun bevindingen, aangenomen dat ik aan hun kant sta. Haar toon is vertrouwelijk wanneer ze tegen me zegt: “Nu, u begrijpt natuurlijk wel over wat voor iemand we het hier hebben.”

Hoe de buurman heet, weet ze niet. Het is de man die, met wat geleend geld, wonderwel een ‘hypotheekje’ voor de opknapwoning naast hen kon krijgen. De man die niet met zijn buren overlegt wanneer hij gaat klussen en soms zijn busje voor hun uitrit parkeert en ook, regelmatig zelfs, door hun voortuin fietst. Ligt het aan mij? Want ik zie geen voortuin. Later spreek ik de wijkagent over deze zaak, want er zijn over en weer vage aangiftes gedaan, en over de voortuin. “Welke voortuin?”, vraagt ze. “Er is daar toch alleen een stoepje?”

De buurman gaat tijdens de bemiddeling verbaal los en spreekt het echtpaar aan met ‘Khadaffis’ en ‘vuilnis’. Net wanneer ik Ronald – ik weet wel hoe de buurman heet – uitleg dat ik mijn werk niet kan doen wanneer hij zich zo blijft uitdrukken, gaat de telefoon van mevrouw af. Dat was niet de afspraak. Ik heb, als altijd, bij aanvang gevraagd of de telefoons op stil kunnen. Ik verwacht dat mevrouw, met een verontschuldiging, haar telefoon meteen uitzet, maar niets is minder waar. Ze neemt uitgebreid de tijd om op de gang te gaan bellen. Wanneer ze terugkomt, spreek ik haar aan. Ze kijkt een beetje verbouwereerd naar mij en zegt: “Ja, sommige dingen zijn belangrijker”.

Haatgevoelens

“Zie je wel, Khadaffis”, Ronald knikt tevreden naar mij. Immers, nu maak ik zelf ook een keer mee dat deze mensen schijt aan alles en iedereen hebben. Maar zo wil ze niet aangesproken worden, dat is niet fijn.

“Bemiddelgesprekken zijn zelden fijn, daar zijn ze ook niet voor bedoeld”, breng ik uit. Met haar man in haar kielzog, vertrekt ze stante pede. Ik heb haar teleurgesteld door niet harder op te treden toen Ronald zich zo disrespectvol uitdrukte.

Respect? “Voor mij is het een beetje lood om oud ijzer”, zeg ik later in een telefoongesprek. “Buurman schold, u ging uitgebreid op de gang bellen en uw man weigerde de buurman aan te kijken.” Er was geen respect. Maar toch. De haatgevoelens zijn wederzijds, maar het echtpaar uit deze haat op cultureel aanvaardbare wijze. Ronald niet. En daarmee staat hij een paar punten achter.

Dianne Hoogstrate bemiddelt bij buurtconflicten op Walcheren, in opdracht van gemeenten, politie en corporaties. In een serie columns schrijft zij daarover.

Lees ook:

‘Ik heb niks tegen buitenlanders hoor’

De statushouders die boven Marjan wonen, zullen haar vraag vast niet begrijpen. En trouwens, ze vindt het ook eng om haar vraag aan deze nieuwe, vreemde buren te stellen. Dus stelt ze haar vragen aan mij

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden