Repertoire discoformatie Chic behoort voorgoed tot de canon

Chic op 3/9 in Paradiso Amsterdam.

Een seventies of eighties feest is niet compleet zonder ’Le Freak’, ’Good Times’, ’We are Family’ of ’Lost in Music’. Stuk voor stuk aanstekelijke dansnummers die wegens de ideale synthese tussen funk en disco de tand des tijds moeiteloos doorstaan. De eerste twee waren van Chic, de andere van Sister Sledge, maar alle vier zijn ze geschreven door Nile Rogers en Bernard Edwards. Een gouden tandem op gitaar en bas, dat tussen 1978 en 1983 vanuit New York met een lange ketting hits wereldwijd de dansvloeren veroverde.

Onder de ruimhartige slogan van een ’30 Years Ago Tour’ vierde de Amerikaanse discoformatie Chic donderdag een verjaarsfeestje dat hoofdzakelijk bleef steken in een retourtje naar nostalgia. In Paradiso was de muzikale magie van toen ingeruild voor de publiekchemie van vandaag, waarbij de band mikte op een voortdurend meedansende en -zingende zaal. Alleen de parelwitte kleding waarin de groep optrad, bleef hetzelfde als tijdens haar Nederlandse debuut in de hoofdstedelijke Koepelkerk (1978).

Destijds een spraakmakend optreden. Immers, punk maakte de dienst uit, liefst inclusief een portie maatschappelijk engagement. Chic symboliseerde speels en creatief het decadente tegendeel. In de elegante groepsnaam, in de exorbitante uitdossing en vooral in de viering van escapistisch vermaak.

Daarmee liep Chic vooruit op het hedonisme van de jaren tachtig, ook in de rol van componist en producer, want Rogers & Edwards bezorgden niet alleen Diana Ross (’Upside down’) en Debbie Harry een make-over, ook David Bowie (’Let’s dance’) kreeg van hen een metamorfose tot gentleman. Een stempel dat Rogers nog zou drukken op de carrières van Madonna (’Like a Virgin’), Duran Duran, Spandau Ballet en Queen (’Another one bites the Dust’).

Wat het legendarische ritmeduo Sly & Robbie voor de ontwikkeling van de reggae betekende, waren Rogers & Edwards voor de dansmuziek van de vroege jaren tachtig. Hun uitzonderlijke symbiotische relatie werd in 1992 hersteld, maar in 1996 overleed Edwards in het harnas tijdens een tournee.

De kans om groots uit te pakken liet Rogers met zijn vijf secondanten en twee zangeressen in Paradiso onbenut. Hij leunde te veel op routine en te weinig op zijn oorspronkelijke meesterschap, waarin het duel tussen een groovende bas en excellerende ritmegitaar een surplus – de Chic-handtekening – oplevert.

Desondanks viel er veel te genieten. Al was het maar om te constateren dat nagenoeg al het repertoire – in tegenstelling tot de meeste punkmuziek – voorgoed tot de canon is gaan behoren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden