René de Reuver

'Ik ben bang dat men in onze samenleving het grote verhaal niet meer kent'

René de Reuver (1959) is sinds deze zomer scriba (secretaris) van de Protestantse Kerk in Nederland. Daarvoor was hij predikant in Den Haag.

'Zo tegen de morgen, als ik even wakker word, dan zit ik vaak midden in een droom. Die kan dan super echt zijn. Zo droomde ik laatst dat Mart Smeets op tv een overzicht gaf van de plaatsen waar de protestantse kerk nieuwe vormen van kerk-zijn uitprobeert, 'pioniersplekken'. Dat deed hij heel onderhoudend. Hij was er enthousiast over, dat het nieuwe mogelijkheden schept en dat het voor mensen veel betekent.

Toen ik wakker werd dacht ik: hoe kom ik nu aan zo'n malle droom? Niet zo lang geleden zag ik Smeets op tv vertellen hoe hij door wielrenner Lance Armstrong beduveld was. Kun je dan nog met iemand verder, daarover ging het. Dat maakte indruk op me. Smeets probeerde te begrijpen waarom Armstrong doping gebruikte. Dat vind ik eigenlijk een heel christelijke opgave. Dat je probeert in de huid van de ander te kruipen. Hoe komt nou iemand zo ver? En dan de vraag: als zoiets is gebeurd, hoe dan verder?

Persoonlijk heb ik geen enorme breuken en crises meegemaakt, waarbij ik absoluut niet verder kon en vergeving moest ontvangen. Maar je hebt natuurlijk wel op persoonlijk vlak, met vrienden, vriendinnen, dat dingen fout lopen. Hoe heilzaam is het dan om te erkennen dat je fout zit. Dat in een vriendschap een ander zegt: 'Nou joh, dat was niet goed'. Als je snel zegt 'laat maar zitten', blijft het etteren. Je blijft dan toch op een bepaalde manier naar die ander kijken.

Dat vind ik een van de mooie dingen van het christelijk geloof: dat je je niet groter voor hoeft te doen dan je bent. Dat je met de billen bloot kunt. Niet om afgerekend te worden, maar om weer ruimte te vinden om opnieuw te beginnen. Wat een gemis zou het zijn als dit er niet meer is. De cultuur van christelijk geloof valt weg. Ik heb wel een angst dat men in onze samenleving het grote verhaal niet meer kent.

Ik zou het echt een gemis vinden als deze christelijke manier van denken er niet meer zou zijn. Datzelfde geldt voor de kerk. Waar vind je een plek waar je met elkaar stil wordt voor God, waar je banden met elkaar opbouwt die niet door familiebanden zijn bepaald? In de kerk geldt niet de bloedband, maar de band van het water van de doop. Dat vind ik uniek. Ik ga in de kerk ook om met mensen waar ik zelf nooit voor zou kiezen. Waar heb je dat nog? In de kerk deel ik met anderen de hoop op een betere toekomst. Die manier van naar de wereld kijken gaat verder dan bij elkaar komen omdat je een toevallige interesse deelt.

Ja, ik ben soms bang dat het verdwijnt. Het is tegelijk een bevrijdende gedachte dat ik het geloof niet zelf in stand hoef te houden. Ik zeg het graag: Heer de kerk is van U, ik laat het los, ik ga lekker slapen."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden