Ren je rot in Aalborg

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Van Cliff Richard holde ik naar Montserrat Caballé en daarna naar Melanie C en Take That

In Aalborg, Denemarken, staat het AKKC, het Aalborg Kongres & Kultur Center. Daar treden heel veel beroemde muzikanten op, zij het van de nogal 'belegen' soort, zoals Nana Mouskouri en Sir Cliff Richard. Gheorghe Zamfir zag ik ook en Dionne Warwick en ZZ Top en waarschijnlijk zelfs Suzie Quatro. Ik zag ze niet optreden, dat kan niet als je vier dagen in die stad bent, en er waren er bij die reeds overleden zijn, zoals Victor Borge. Nee, ze hebben allemaal een boom geplant in het park dat naast het AKKC ligt. Sinds 2012 staan bij de 76 eiken en fruitbomen zuilen met een rode knop erop. Als je op die knop drukt, begint een medley van hun beroemdste liedjes te spelen.

Ik heb me rot gerend om zo veel mogelijk muziekzuilen tegelijk aan het spelen te krijgen: van Cliff Richard holde ik naar Montserrat Caballé en daarna naar Melanie C en toen naar Take That en verder naar Sting en hop hop hop in de richting van Katie Melua. Als je er echt een workout van wilt maken, moet het lukken om ze alle 76 spelend te krijgen, vooral ook omdat elke medley zeker tien minuten duurt. Wat een idee! Nergens ter wereld bestaat zo'n park!

Soms gaat er een boom dood, dat is spijtig en misschien huivert de betrokken muzikant ook even als hij of zij dat nieuws te horen krijgt. Immers: als de door jouw geplante boom sterft, bestaat dan niet de kans dat je het zelf ook niet lang meer maakt? Het was er erg nat, de drainage van het park laat te wensen over. Maar er is nog zat ruimte, er kunnen zo nog vijftig zangers en zangeressen bij.

De dag erop fietsten we op huurfietsen van Aalborg naar Nibe. Er stond windkracht zeven. Heen tegenwind, terug wind in de rug. Na tien minuten had ik al een ontstellend zere, bijna dove kont. "Je kunt het hoesje van het zadel halen", zei mijn reismaat behulpzaam. Dat deed ik en toen ontdekten we dat ik een vrouwenzadel had. Dat is funest voor een mannenkont, en niet alleen de kont, als de lezer begrijpt wat ik bedoel. De fietsrit besloeg zo'n vijftig kilometer. In Nibe aten en dronken we wat. "Ik ben het meer dan beu", zei ik. Ik vroeg aan mijn reismaat of hij de terugweg op het vrouwenzadel wilde doen. "Ach", zei hij, "van mij hoeft dat niet, hoor."

De dag dáár weer op moest ik een paar dingen doen op een literatuurfestival. Ik liep nogal moeilijk. Ik vertelde mijn interviewster dat dat kwam door het fietsen op een vrouwenzadel. Dat begreep ze niet. "Die gleuf!" riep ik. "Die gleuf! Een man moet geen gleuf hebben!" Ik vermoed dat ze zelf alles met de auto doet.

Hoog tijd weer naar de windstille Eifel te vertrekken. Daar heb ik zo'n fijne fiets, één met een lekker zacht mannenzadel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden