Remmen los, in Tokio

Wanneer viert een samenleving haar teugels, wanneer gaan de conventies aan de kant, in Hongarije, Duitsland, Kenia, Zuid-Afrika, en elders? Vandaag in onze verkenningstocht: Japan.

Kiyo Suzuki (39) zou hard op weg zijn zich dood te werken, als hij niet af en toe flink de teugels zou vieren. Zes dagen per week kookt hij in een eetkelder in een voorstad van Tokyo. Kiyo, die nog nooit buiten Japan is geweest en niet eens een paspoort bezit, kan geen van zijn in het Frans gestelde gerechten uitspreken. Maar hij spaart al zes jaar voor een reis naar Frankrijk, al schiet het niet op.

De kok betreurt de opkomst van de eerste grijze haren op zijn enorme hoofd. Maar er zijn nog grotere zorgen: Kiyo's omvangrijke lichaam. Hij is het formaat Gezellige Dikkerd allang voorbij en houdt van lekker veel eten. Desondanks is de wil te vermageren bijna even sterk als zijn schier onbeheersbare eetlust. Telkens als hij langs zijn centraal opgestelde weegschaal loopt, weegt hij zich. Soms twee keer binnen een minuut.

Kiyo Suzuki, die niet rookt en niet drinkt, heeft geen vrienden. Met zijn familie zijn de banden verbroken. Hij draait weken van tachtig uur en verdient niet slecht: netto ruim vijfduizend gulden per maand. Helaas verliest hij zijn portefeuille regelmatig.

Vorige maand liet hij zijn geld en rijbewijs liggen in een openbaar urinoir in Yokohama. Het verlies verdroot hem zeer, zij het niet om het geld (een kleine duizend gulden), maar om de rode portefeuille met het AFC-Ajax-embleem.

Maar de belangrijkste aanslag op zijn geldelijke verdiensten vloeit voort uit een zwakte van vleselijke aard. Hij houdt namelijk van dames. Kiyo, ongehuwd, belt in zijn schaarse vrije tijd met babbelboxen en escortlijnen. Het gaat hem vooral om het kletsen. Zo nu en dan spreekt hij af met een te koop zijnde representant van het zwakke geslacht. “Ik houd van bleekzuchtige types met bonsai-borstjes.”

Nee, 14- of 15-jarige schoolmeisjes, die tegenwoordig goed in de markt liggen, belieft hij niet. Hij heeft een zwak voor kansarme twintigers en dertigers. Die hebben hem meer te vertellen dan de vele bakvissen die in schooluniform deeltijd-prostitutie bedrijven om het zakgeld zodanig op te krikken dat ze met een Louis-Vuitton-tas naar school kunnen.

Aan het begin van elke maand verbaast hij zich erover dat zijn spaargeld voor de reis naar Frankrijk maar niet toeneemt. Veel verder dan Korea zou hij er voorlopig niet mee komen.

Aan massavertier heeft hij geen boodschap. Centraal geleide dolle pret die werknemers van grote bedrijven periodiek ondergaan, is niets voor hem. “Zeker met de collega's naar een warme-bronnenoord om daar met een voorgebonden kunstpik karaoke te mogen beoefenen alvorens zich collectief het delirium binnen te drinken.”

Als Kiyo Suzuki eens goed wil bijkomen van het Japanner-zijn, neemt hij doodgewoon ontslag. Zoals vorige week. Na anderhalf jaar werken voor dezelfde baas stapte hij op bij de eetkelder. Twee maanden neemt hij vrij, 'zonder uitkering'. Hij gaat tv kijken, bunkeren, 18 uur per dag slapen en op zijn tijd een dame behijgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden