Remco Campert 'Ik schrijf mezelf het huis uit'

"Soms kan een droom stof bieden voor het schrijven, maar meestal vergeet ik mijn dromen vrij snel. Als je de beelden probeert terug te halen verandert de droom al gauw van vorm. Het is als met herinneringen: je voegt er onwillekeurig van allerlei aan toe. Dat is ook een beroepskwaal: als schrijver heb ik de neiging er een verhaaltje van te maken.

Mijn overleden vrienden melden zich vaak in mijn dromen. Rudy Kousbroek bijvoorbeeld, een van mijn beste vrienden, en Lucebert, die zie ik ook weleens terug. Je hebt het idee dat je een gesprek voert en iets meemaakt samen, heel wonderlijk. Nee, niet weemoedig, hun aanwezigheid is juist aangenaam.

Een tijdlang had ik ook oorlogsdromen. Mijn vader, die in de oorlog is omgekomen in concentratiekamp Neuengamme, kwam er geregeld in voor en dan omhelsde ik hem. Die ontmoetingen in mijn droom vonden altijd plaats in journalistencafé Scheltema in Amsterdam. Ik was tien toen de oorlog begon, het was een periode die grote indruk maakte. Een spannende tijd, maar ook emotioneel door de dood van mijn vader. Tientallen jaren dacht ik er nauwelijks aan, ik was bezig met mijn eigen leven, maar nu ben ik oud, ik heb geen haast meer en dan laat je meer toe.

Ik had weer proza-zin en ben begonnen met het schrijven van mijn oorlogsherinneringen, maar op het ogenblik laat ik het verhaal even rusten omdat ik er zo verdrietig van werd. Dat is niet goed, het moet nuchter zijn.

Om in een andere stemming te komen is er altijd de poëzie. Ik schrijf voornamelijk nog poëzie. En ik heb drie columns in de week, twee in de Volkskrant en een in Elsevier. Elke dag werken, ik weet niet beter. Ik vind het ook heerlijk. Dat ik tegenwoordig minder buiten kom belemmert me niet bij het schrijven: ik schrijf mezelf het huis uit. De liefde is ook belangrijk, nu hij definitief is. Vroeger had je verliefdheden die je voor liefde aan zag, dat bleek anders te zijn. Met mijn vrouw is het leven stabieler geworden.

Afgelopen jaar heeft John Albert Jansen mij van dichtbij gevolgd voor zijn documentaire, maar ik maak daarin niet de balans op van mijn leven, daar wacht ik nog even mee. Met de dood ben ik evenmin bezig, ik neem aan dat hij met mij bezig is. Dood is niets, ik kan er niet over nadenken. Sterven is iets, de dood zelf is abstract.

De melancholie die ik in zekere mate heb wordt minder. Het leven gaat voorbij, dat is een gegeven, je erover bekreunen heeft weinig zin. Ik kan me moeilijk voorstellen dat je je leven voltooid vindt. Misschien als ik op zou houden met schrijven, maar dat zit er niet in. Ik zal met de pen in mijn hand sterven."

Remco Campert (87) is geportretteerd in 'Verloop van jaren - Dichter bij Remco Campert', die morgen op het IDFA in première gaat. Op 21/12 te zien op NPO 2.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden