Reizen met de ogen dicht

De terugreis is vaak de anticlimax van een vakantie. Maar het kan ook zonder tolwegen en files. Op de autoslaaptrein heeft zelfs de auto even rust.

Mijn bed staat stil. Buiten roept iemand iets in het Duits, uit een portofoon kraakt een antwoord. Dan komt alles langzaam in beweging. Vanaf mijn hoge ligplaats overzie ik de coupé. Vrouw en kinderen slapen, of doen alsof. Ik dommel weer in. Geen landkaarten om te raadplegen, geen routeplanner, richtingborden of zelfs maar verkeerslichten om op te letten. Nederland komt vanzelf dichterbij.


Na een ontspannen vakantie is de terugreis meestal een anticlimax. Zit je helemaal opgeladen in de bergen van Noord-Italië, aan de kust van Zuid-Frankrijk, in Spanje of een andere zuidelijke bestemming, dan wachten nog duizend of meer kilometers autostrada, autoroute of Autobahn. Péage, tankstations, wegwerkzaamheden, Raststätten en morsige parkeerterreinen. Klein leed te midden van groot wereldnieuws, maar reden genoeg om op zoek te gaan naar een alternatief.


Dat alternatief vertrekt in ons geval vanuit Verona. Bordjes met het icoon van een treinwagen met een auto erop leiden ons naar een pleintje naast het station. De laatste vakantiedag was nog echt vakantie. Een korte rit door het noorden van Italië, een zwem- en lunchpauze aan het Gardameer en nog geen uur later het station. De sfeer is gemoedelijk, geen lange rijen of gedrang. Een coördinator controleert de tickets, geeft een laatste instructie en dan rijd ik voorzichtig de wagon op. Mannen in fluorescerende hesjes zetten met beugels de wielen klemvast, zelfs de auto heeft even vakantie.


Het contrast met eerdere terugreizen is enorm. We hoeven niets. De machinist weet waar hij heen moet, er zijn mensen die alle wissels goed zetten. Wanneer ik het landschap van Südtirol langzaam aan me voorbij zie glijden, uitgebreid om me heen kan kijken zonder op de weg te hoeven letten, dringt langzaam tot me door hoe verschrikkelijk relaxed dit is. We hoeven zelfs niet te parkeren om even de benen te kunnen strekken.


Wie moet plassen wandelt naar de wc en ondertussen reizen we gestaag door. Akkoord, dat kan in een vliegtuig ook, of in een reguliere trein. Maar we hoeven niet te hannesen met koffers bij incheckbalies, geen formulieren in te vullen voor huurauto's. Onze auto vol vakantiespullen reist met ons mee. In scherpe bochten zien we hem op de wagon staan, te midden van tientallen andere. De trein zit vol. Veel gezinnen met kinderen, valt me op. Tikkertje in het gangpad. Het heeft wel iets weg van een schoolreisje.


Van een vriendelijke stewardess krijgen we het verzoek ons aan tafel te begeven. Bergen glijden aan het treinvenster voorbij, een snelstromend riviertje langs het spoor, spitse kerktorentjes, een ogenschijnlijk onneembaar kasteel. We kennen de Dolomieten van een eerdere vakantie. De stationsborden geven de plaatsnamen aan in het Duits en Italiaans, Ora-Auer, Bolzano-Bozen, de regio Südtirol is tweetalig. De avondschemer neemt bezit van de daken, de zon kruipt steeds verder omhoog langs de hellingen en ondertussen krijgen wij een driegangenmenu geserveerd. Geen gedoe met klaptafeltjes zoals in het vliegtuig, maar comfortabele stoelen, keuze uit menu's met vlees, vis of vegetarisch. Een mooie fles wijn op tafel en wijngaarden die aan ons voorbijglijden. Langzaam klimt de trein naar de Brennerpas.


Heel hard rijden we niet. De meeste auto's op de snelweg halen ons in. Ze doen maar. Ik zie de gele nummerborden van Nederlandse auto's. Ze hebben nog een eind te gaan. Autobahnvignetten, bergpassen en files. Een plek zoeken om te slapen, of juist de hele nacht rijden en 's ochtends gebroken uitstappen. Blikjes cola en energiedrank om wakker te blijven, ontelbare hoeveelheden witte strepen op een grijze rijbaan. Ik laat me achterover zakken, neem nog een slokje wijn en doe even mijn ogen dicht.


Nog voor we de grens met Oostenrijk passeren, klappen we de banken weg en maken van onze coupé een slaapcabine. We zitten afgestreken vol met de indrukken van drie heerlijke vakantieweken, we zijn allemaal moe. De cadans van de treinwielen en het


zachte schommelen van de wagon wiegen


ons een voor een in slaap. Afgezien van twee momenten waarop ik merk dat we stilstaan, dat zal aan een grens zijn, slaap ik als een blok.


Als ik mijn ogen open, herken ik in de verte het silhouet van de Keulse Dom. Dochter Daantje laat me weten dat ik een van de mooiste delen van de reis heb gemist. "We reden langs de rivier en de zon kwam op. Dat zag er zo bijzonder uit." Ze heeft ongetwijfeld gelijk. Maar ik voel me heerlijk uitgerust en dat is ook wat waard. Tussen Keulen en Düsseldorf laat Duitsland zich niet van zijn charmantste kant zien. Grauwe buitenwijken, verlaten loodsen op onafzienbare industrieterreinen, graffiti en gebroken glas. Geen mens op straat.


Het is zondagochtend. We ontbijten als in een vliegtuig, met broodjes en croissantjes uit plastic en versgezette thee uit kartonnen bekertjes. Het voelt als pure luxe. Al is het maar omdat we intussen een volle reisdag hebben uitgespaard, en dus een vakantiedag gewonnen.


Geen geld uitgegeven aan een hotel, Airbnb of camping onderweg. De lange asfaltlinten liggen tevergeefs op onze passage te wachten. We zijn er bijna. Bedden inklappen, spullen bij elkaar zoeken. Dan mindert de trein vaart en komt piepend tot stilstand.


De stem van de stationsomroeper schalt over de lege perrons in Düsseldorf. Alleen op het achterste perron is het druk. Daar stappen mensen uit een internationale trein, wandelen met hun handbagage een tunneltje door. Een paar stappen verder staan de autowagons, meteen na aankomst naar een zijspoor gerangeerd. We hoeven nog geen tien minuten te wachten. Een voor een komen de auto's terug in hun vertrouwde habitat. Een Belg, twee Britten, een sierlijke oldtimer uit Denemarken, een handjevol Duitsers, maar toch voornamelijk Nederlanders. Terwijl de eerste zonnestralen de boomtoppen beroeren, rijd ik onze auto naar het parkeerterrein. Nog een kleine drie uur rijden en we zijn thuis.

Autoslaaptrein

Vanuit Düsseldorf en Hamburg vertrekken in de zomer autoslaaptreinen naar Wenen en Innsbruck, vanuit Düsseldorf ook naar Verona. Nieuw in 2017 is de bestemming Livorno in Toscane. In veel gevallen kan ook de fiets mee. Het hele jaar door is Parijs het vertrekpunt van autotreinen naar een aantal bestemmingen in het zuiden van Frankrijk. De auto gaat op een nachttrein, passagiers reizen overdag of 's nachts per tgv. Kijk voor een compleet overzicht op treinreiswinkel.nl


Ontbijten met broodjes, croissantjes en versgezette thee. Het voelt als pure luxe.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden