Reis genoten

Hij viel direct op: een lange grijze man, wat gebogen. Er was iets afwerends in zijn houding en ook iets fiers.

Joost van Velzen

Hij gaf de indruk zijn eigen zaakjes te willen opknappen en geen hulp of advies van anderen nodig te hebben.

In de bus ging hij breeduit achteraan zitten op zo'n manier dat er geen mens meer naast kon.

De bus vertrok en de reisleider pakte de microfoon. Hij vertelde ons waar de eerste stop zou zijn, hoe laat we ongeveer bij het overnachtingshotel zouden arriveren, dat er een toilet was in de bus en hoe we die moesten gebruiken, dat we iets te drinken konden maken, enzovoort.

Er werd muziek aangezet en de vakantiegangers begonnen hun buren te bekijken en met elkaar kennis te maken. Tien dagen zouden we met elkaar optrekken en hopelijk genieten van de kunstwerken aan de Côte D'Azur.

De grijze man keek naar buiten en bemoeide zich niet met zijn reisgezelschap. Hij had de lege plaats naast hem opgevuld met foto-apparatuur, zo te zien dure spullen..

Ook de volgende dagen maakte hij met niemand contact en als iemand uit de groep een praatje probeerde te maken stopte het gesprek onmiddellijk omdat hij keek alsof er inbreuk op zijn privacy werd gedaan.

We genoten van de werken van Renoir, Picasso en Chagall,en waren vol bewondering voor de prachtige kapel in St. Paul de Vence. Onze medepassagier, door ons meneer X genoemd, leek niet zo geïnteresseerd. We zagen hem, ondanks zijn mooie apparatuur, geen foto's maken.

Op een warme donderdag gingen we naar Nice, waar we allerlei kunstwerken van Matisse zouden gaan bekijken.

Eerst gingen we gezamenlijk naar de musea en daarna werden we "losgelaten" tot de tijd, waarop we weer naar ons hotel (in Antibes) zouden vertrekken.

Om vier uur verzamelden we ons op de parkeerplaats en de reisleider telde de aanwezigen. Er ontbrak er één, en dat was onze zwijgzame medereiziger.

Wie had hem gezien? Nou, wij niet!

We wachtten een tijdje- dat kon echter niet lang duren omdat de bus op die plek maar kort mocht parkeren. De chauffeur vertrok naar een andere plaats en nam een aantal passagiers mee. De reisleider en enkele anderen bleven posten. Het duurde lang en we werden ongerust. We hadden gezien dat meneer X voortdurend met zijn dure fotospullen op pad was en waren bang dat hij in zijn eentje overvallen en bestolen was. We gingen ons ook schuldig voelen omdat wij wellicht tekort waren geschoten in onze zorg voor hem. Hij was tenslotte een oude man, helemaal alleen, en wij waren steeds op pad met een groep.

De reisleider nam het besluit naar het politiebureau van Nice te gaan en daar te vragen of er iets bekend was over onze reiziger.

Op het politiebureau wist men van niets, maar men nam wel nauwkeurig de gegevens op, die onze groep doorgaf zoals uiterlijk, kleding en bagage.

Ook zocht de reisleider contact met de reisorganisatie en gaf door dat er een passagier werd vermist.

Daarna vertrokken we naar ons hotel in Antibes. Wij waren stil in de bus, de muziek ging niet aan. We verlangden niet, zoals andere dagen, naar ons diner.

We vroegen aan de reisleider of die iets meer van meneer X wist en hij vertelde dat de man nog niet zo lang geleden zijn vrouw had verloren en dat de kinderen hem deze reis hadden aangeboden als een soort afleiding. Toen we dat wisten voelden we ons nóg schuldiger

Hadden we maar wat meer aandacht aan hem besteed, we waren een stelletje egoïsten!

Somber stapten we het hotel in.

In de hal kwam een man naar ons toe en vroeg ons op verontwaardigde toon waarom we zo laat waren. Het diner was al lang klaar en hij had honger! Het was meneer X.

Na aandringen vertelde hij dat hij de parkeerplaats van de bus niet had kunnen vinden. Hij was naar het station gegaan en had een kaartje gevraagd naar Antibés (op z'n Hollands uitgesproken).Toen hij daar aan kwam was hij naar het politiebureau gegaan, want de naam van het hotel was hem ontschoten. Men liet hem een lijstje zien en gelukkig herkende hij de naam daarop. Een aardige politie-agent had hem "thuis" gebracht. Hij begreep helemaal niet waarom de anderen er nog niet waren.

Wat waren we opgelucht! Het eten smaakte ons voortreffelijk. Wel namen we ons voor om meneer X niet meer alleen te laten.

De volgende dag bezochten we Monaco. We stonden voor het paleis, gingen naar Monte Carlo, zagen een prachtig aquarium en wandelden in een een tropische tuin.

Ook zagen we meneer X! We hielden hem in de gaten. De arme man kreeg geen kans er in z'n eentje vandoor te gaan. Hij, die zo gesteld was op zijn privacy, zag zich voortdurend omringd door zijn bezorgde reisgenoten.

Hij heeft niet meer van zijn reis genoten.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden