Regels

Eerst maar eens wat huisregels opstellen. Juist in de vakantieperiode kun je niet zonder. Voor je het weet wemelt de fruitschaal van de vliegjes, lekt er lijkvocht uit gescheurde vuilniszakken of smelten dvd-doosjes in de vensterbank.

Regel 1: vermijd 'wij'. Het zal ermee te maken hebben dat ik onlangs, op reis, eindelijk 'De verliefden' van Javier Marías las. Een potje Nobelprijs-vissen voor beginners, dat boek. Vol warmbloedige filosofietjes waar niemand van wakker ligt, veelal gesteld in die irritante, Alain de Botton-achtige wij-vorm. "We leven probleemloos samen met duizend onopgeloste mysteries", of: "Daarentegen kunnen we over een dode niet fantaseren, tenzij we ons verstand verliezen". Speak for yourself, vriend, denk ik dan. Houd je afgedwongen herkenning lekker bij je. "'Wij' zeggen en 'ik' bedoelen is een van de meest uitgelezen beledigingen", schreef Adorno - of nee wacht, laat ik niet voor elk wissewasje een filosoof erbij halen. Dat wordt dan regel 2.

Zo schieten we op. Maar wat ik dus zeggen wou... Oh ja, regels. Daar wordt nogal eens over geklaagd. Dat de luchtpijp van Nederland wordt dichtgeknepen door een teveel aan regeltjes. Luidde de verkiezingsslogan van de VVD niet ooit 'Minder regels'?

Volgens mij is de Nederlander (bijna had ik geschreven: wij, Nederlanders) juist dol op regeltjes. Dat zie je aan de strak georganiseerde chaos tijdens massa-evenementen. Die chaos is aan allerlei regels gebonden. De Kledingkleurregel: oranje op Koningsdag of wanneer het nationaal elftal geëerd wordt, knalroze bij Pinkpop en de Gay Pride, wit in het geval van Sensation White, goud of wat het thema ook maar voorschrijft wanneer de Toppers optreden in de Amsterdam Arena. Vrijheid is: vrijwillig een uniform dragen.

En dan is er de Muziekregel. De term 'lage cultuur' is niet toereikend om de bodemloze diepte te beschrijven van de goot waaruit de muziek wordt opgedregd die tijdens grote evenementen te horen is. De Macarena, 'YMCA', de pompsels van Armin van Buuren, het oeuvre van Boney M: afgelopen weekend tijdens de Gay Pride kon je ze weer allemaal voorbij horen komen, uit luidsprekers die ontworpen lijken om terroristen mee te martelen.

De enige regelloosheid bestaat erin dat je al om elf uur 's ochtends aan de Heineken mag en ongestraft de gevel van een grachtenpand kunt bepissen.

Maar ook dát hoort erbij. En zo is een ooit subversief evenement als de Gay Pride inmiddels volkomen mainstream geworden, niet meer te onderscheiden van Koningsdag of welke andere grootschalige festiviteit dan ook.

Vertederend eigenlijk, dat zelfs op dagen waarop ordehandhavers de teugels laten vieren, het volk alsnog voor voorgebakken gedrag kiest. De politieke partij die minder regels predikt is de grootste van het land, maar bij de gedachte aan werkelijk bandeloze vrijheid loopt het de hossende mensenmassa dun door de broek.

Maar laat ik mijn grote bek houden. Het valt nog te bezien of ik in de komende weken het lef weet op te brengen om mijn eigen zelfopgelegde regeltjes te overtreden.

Rob Schouten en Sylvain Ephimenco worden tot en met 22 augustus vervangen door BNR-journalist Lamyae Aharouay en schrijvers Maartje Wortel en Jamal Ouariachi.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden