Review

Red Hot Chili Peppers vlammen

Terwijl Kelly Jones van de Stereophonics uit Wales woensdag met zijn schraperige stem de kille Statenhal in Den Haag voorverwarmde, werd bij de ingang vijfhonderd gulden geboden voor een kaartje voor hoofdact Red Hot Chili Peppers. Slechts een enkeling ging in op dit aanbod: het was dan ook niet zomaar een concert.

De afgelopen jaren werd gevreesd voor het einde van de band uit Californië. Na het succes van het album 'Blood sugar sex magik' uit 1991 en het vertrek van gitarist John Frusciante, leek de inspiratiebron van de Red Hot Chili Peppers opgedroogd. Sinds de moeizame cd 'One hot minute' met gitarist Dave Navarro, bleef het stil.

De recente terugkeer van Frusciante, na een periode van drugsverslaving en zelfverwaarlozing, vormde de impuls voor de ingetogen succesplaat 'Californication' en gaf ook het concert in de Statenhal al voor aanvang iets bijzonders. Als eerste sjokte Frusciante in felrood pak en zonder wilde baard het podium op; ogenschijnlijk voelde hij zich weer thuis op de bühne.

In de goede mix van nieuw en oud werk werd 'One hot minute' grotendeels genegeerd. Alleen het ironische 'Pea' werd - net als vier jaar terug in Ahoy - als intermezzo vertolkt door de matig zingende bassist Flea.

Spetterende nummers als 'All around the world', 'Give it away' en 'If you have to ask' klonken als vanouds. Doordat nieuwe songs als 'Californication' en 'Scar tissue' minder hoekig en melodieuzer zijn, slaan de harde funkmetalsongs van tien jaar terug nog scherper toe dan gewoonlijk.

Anthony Kiedis, het haar gebleekt en gekortwiekt, wierp zijn felle raps de zaal in, lanceerde zichzelf met de microfoonstandaard, en dirigeerde de bandleden met strakke handbewegingen. Zo trok hij de energieke mix van funk, metal, punk en jazz die over het deinende publiek werd uitgestort, in balans. De band liet zich niet tegenhouden door het matige geluid in de Haagse zaal, dat de akoestiek van een betonnen veehal leek te bezitten.

Het was mooi te zien hoe Frusciante en Flea het podium verkleinden en elkaar regelmatig opzochten, daarbij de gitaren kruisden en elkaar zo bijna omarmden. Op zulke momenten viel het verschil in dynamiek tussen de twee op. Terwijl bassist Flea met een fluoriserend rood kapsel zijn klaterende funkbas bespeelde als een gestresste kikker, straalde Frusciante de rust uit van een oude man die het tempo niet meer helemaal bijhield, maar toch mee mocht doen met de jongens.

Frusciante - met 29 jaar de benjamin tussen de 37-jarigen - speelde goed, maar sloeg soms een verkeerd akkoord aan, raakte zijn gitaarsnoer kwijt en onderbrak de ballad 'Under the bridge' voor een impulsieve mop. Hij is de rem in de explosieve formatie, die het geheel ook juist bij elkaar houdt en de voorheen zeer puberale band een volwassener uitstraling geeft. De broederband vierde de terugkeer van Frusciante, het publiek mocht zich gelukkig prijzen met het resultaat van dat feest.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden