Review

Red Hot Chili Peppers het mooist in rockerige ballads

Red Hot Chili Peppers. Gezien: maandag 5 juni, Pinkpop-festival in Landgraaf.

Hij had er genoeg voor betaald (een half miljoen euro, het traditionele vuurwerk kon er daarna niet meer af) dus gek was het niet dat festivalorganisator Jan Smeets vooraan stond met zijn fototoestelletje, toen de Red Hot Chili Peppers maandag het hoofdpodium van Pinkpop betraden.

Ook veel verder terug in de massa van 65.000 man probeerden velen het optreden vast te leggen. En omdat die vier musicerende poppetjes in de verte te klein waren, was het grote videoscherm een minder authentiek maar geschikt alternatief.

Het viertal is haarscherp in beeld: je ziet het gebroken hartje op de handschoen van zanger Anthony Kiedis, de slijtageplekken tussen de frets op John Frusciantes gitaar en het eelt op de duim van de virtuoos bassende Flea, gekleed in een ’paars pak, gemaakt voor deze paarse dag’.

Ze hebben weinig visuele extra’s nodig. De muziek en de energie staan centraal, iets wat de band ook uitstraalt door regelmatig dichtbij elkaar te gaan staan, alsof ze in de oefenruimte staan te jammen. Een muzikale kameraadschap die soms ook wat klef wordt: bijvoorbeeld als Kiedis namens het publiek zijn collega’s bedankt voor de geweldige muziek van de laatste twintig jaar.

De Peppers zijn de meest gewilde band van het moment dankzij het album ’Stadium Arcadium’, waarvan in de eerste week wereldwijd meer dan 3 miljoen exemplaren werden verkocht. In Nederland staat het al vier weken op nummer één.

De repetitiesessies waren zo voorspoedig verlopen dat er een dubbelalbum van 28 liedjes ontstond. ’Stadium Arcadium’ bestaat nu uit de schijfjes ’Mars’ en ’Jupiter’. Twee afgeronde albums, die samen een mini-melkweg vormen.

Af en toe keerden ze terug naar de bruisende funk/rock die ze twintig jaar terug al speelden, en waarvan je op ’Stadium Arcadium’ de gecultiveerde variant hoort. Flea kon dan amper zijn eigen vingers geloven, en de explosieve Kiedis molenwiekte zo snel in de rondte dat zijn stropdas bijna wegvloog.

Maar het mooist zijn de nummers die te rockerig zijn om ballads te heten maar die wel drijven op veel gevoel voor melodie, vooral op dat van Frusciante die zijn geweldige gitaarlaagjes achteloos rondstrooit, soms minimaal, dan uitgelaten freakerig. Die muziekrichting werd ingeslagen op het album ’Californication’ (1999), waarvan het titelnummer en songs als ’Otherside’ en ’Scar Tissue’ maandag het populairst waren.

Terwijl het donker was geworden zetten ze nog hun grootste hit ’Under The Bridge’ in, dat Kiedis ooit schreef over zijn eigen tochten langs de zelfkant van de Californische vallei. De opgestookte vuurtjes her en der zorgden voor een toepasselijke decor, de prettige verloedering die bij een festivaleinde hoort.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden