Reclametopper wordt wijnboerin

Lidewij van Wilgen is wijnmaker in Frankrijk. Tien jaar geleden werkte ze nog bij een Amsterdams reclamebureau, was ze bakfietsmoeder in hip Haarlem en wist ze alleen dat ze wijn 'lekker' vond. Over de ommezwaai in haar leven schreef ze een openhartig boek.

ONNO HAVERMANS

We beginnen met de wijn. Die smaakt! Mas des Dames, het wijndomein van Lidewij van Wilgen bij Beziers in de Languedoc, brengt drie soorten rood, een rosé en een witte wijn op de markt. De gerenommeerde wijnhandel Okhuysen, die Mas des Dames in Nederland verkoopt, spreekt lyrisch van 'harmonisch', 'goede complexiteit', 'elegante tanninen', 'heerlijke zuren' en 'een minerale stijl'. "Tja, dat soort vlammende omschrijvingen horen blijkbaar bij wijn", zegt Van Wilgen. "Natuurlijk kan ik tegenwoordig ook in dergelijke bewoordingen praten. Onlangs was ik in Bordeaux en als ik daar dan van die dure wijnen aan het proeven ben, heb ik het ook over de zuurgraad en de mineraliteit. Maar het zijn toch een beetje de nieuwe kleren van de keizer, alleen zeg je dat niet."

In uw boek, 'Het domein', is uw man de liefhebber, die vol overgave proeverijen bezoekt en strooit met namen en jaartallen. Hij lijkt ook de aanjager om uw 'perfecte' leven in Haarlem te verruilen voor een wijnboerderij in Frankrijk.
"Wijn is nog steeds vooral een mannending. Op proeverijen is tachtig procent van de bezoekers man, ook de meeste domeinen worden bestierd door mannen. Vrouwen zijn vaak veel preciezer in het proeven, maar ze gebruiken minder jargon. Ik merk ook dat mensen er soms bijna schichtig van worden. Ze zijn bang om te zeggen wat ze proeven omdat ze die woorden niet gewend zijn, maar uiteindelijk gaat het erom dat de wijn goed gemaakt is, en dat je kunt omschrijven waarom je hem lekker vindt."

Toch haakte uw man af - hij ging terug naar Amsterdam en maakte opnieuw carrière in de reclamewereld - terwijl u met drie kinderen achterbleef in Zuid-Frankrijk. En, na een pittige opleiding, zelf wijn ging maken.
"Ik had nooit gedacht dat mijn leven zo zou verlopen. Dat je met wijn succes kunt hebben in Frankrijk is niet zo gek. Wel grappig dat iemand die niks met wijn had toch slaagt. Inmiddels ben ik lid van een club van vrouwelijke wijnmakers, de Vinifilles. Maar het interessante aan dit verhaal is voor mij het persoonlijke wordingsproces. Wat gebeurt er met een verwend iemand uit de stad, een goedbetaalde reclamestrateeg ook nog, als je haar ontdaan van alles op het platteland zet? Wat doet dat met je persoonlijkheid? Hoe verandert je leven? Het feit dat de wijn een succes is geworden is daarvan een onderdeel, voortvloeiend uit mijn misschien toch wel wat streberige karakter, maar niet meer dan dat."

U schrijft openhartig over uw ouders, uw kinderen, het stuklopen van uw huwelijk, nieuwe liefdes. Dat lijkt soms naïef. Wil de lezer van een verhaal over een Nederlandse wijnmaakster in Frankrijk dat allemaal wel weten?
"Dit is wel een punt van discussie geweest tussen mij en mijn uitgever. Een autobiografie, 'wat ben ik toch interessant', bevalt me op zich niet. Maar de waarde van dit verhaal is nu juist het persoonlijke element. Ik heb te lang in de reclame gewerkt om zin te hebben in oppervlakkige succesverhalen. Mijn uitgever zei: 'Als je mensen meesleurt in je verhaal is het niet eerlijk om ze opeens los te laten.' En dat is waar. Want waar is die man opeens? Hoe voelt het om daar helemaal alleen te zitten? Ik voel zelfs een soort verantwoordelijkheid naar mijn lezers. Een voorbeeldfunctie. Als mensen een dergelijk avontuur overwegen - en dat doen er veel - wil ik niet dat ze door mij denken dat het alleen maar leuk en altijd zonneschijn is. Ik ken meerdere Nederlandse stellen die afzien in Frankrijk: geen vrienden, heimwee, problemen in het dorp. Maar naar de buitenwereld spelen ze mooi weer. En zo kunnen ze hun camping, chambres d'hôte of hotel toch weer goed verkopen aan het volgende blije stel."

Maar die familieperikelen?
"Ik vond het belangrijk om mijn ouders kort te schetsen, omdat ik denk dat het mede door hen, door hun opvoeding, komt dat ik dit heb doorgezet. Een 'normaal' mens was al eerder opgehouden, denk ik. En over mijn dochters schrijf ik omdat ze zo ongeveer de leukste mensen zijn die ik ken. Ik zou het hier zonder hen nooit hebben volgehouden. Ik wilde hen laten opgroeien in een normale omgeving, met normale kinderen. Daarom gingen ze naar de Franse dorpsschool. Dat was soms minder leuk, bijvoorbeeld toen bleek dat mijn oudste dochter werd gepest. Maar dankzij dat dorp kunnen ze met allerlei mensen omgaan en zijn ze losgekomen van dat beschermde, luxe wereldje in Haarlem. Dat leven in een dorp heb ik ook moeten leren; de mensen hebben er vaak maar een klein interesseveld, ze zullen je nooit een vraag stellen. Met hen voer ik rituele gesprekken, die, eenmaal gewend, heel prettig zijn. Goede gesprekken heb ik met mensen die ook een beetje van de wereld hebben gezien. Dat is een beetje terug naar waar ik vandaan kom, maar wel aangenaam."

Uw boek lijkt wel een Amerikaanse film. Dromerig begin, problemen in het middenstuk: u geeft het bijna op, maar dan komt het happy end. En dat is gek genoeg niet de doorbraak van uw wijn, die drie jaar geleden in de Amerikaanse WineSpectator is uitgeroepen tot de beste van de Languedoc. Waarom eindigt u met de nieuwe man in uw leven?
"Ik heb het commerciële succes bewust niet als leidraad voor het boek gekozen. Ook hier weer mijn reclameverleden: ik wil niet dat dit boek een verkapte marketingpoging is om mijn boek beter te verkopen."

Toch gaan uw uitgever en de wijnhandelaar ermee aan de haal. Wie een doosje wijn koopt, krijgt uw boek erbij cadeau. U weet toch dat het zo werkt?
"Als jij dat zegt... Ik was vooral vereerd dat ik dit boek mocht schrijven. Maar natuurlijk is het prettig als mensen mijn wijn kopen, ook hier op het domein. Er komen hier veel Nederlanders, inderdaad de laatste tijd meer mensen die mijn boek hebben gelezen. Maar ook Belgen en Fransen. Één keer per week vind ik dat leuk, dan zorg ik voor een mooie ontvangst.

"En dat happy end, ach dat is een momentopname. Die Franse meneer was toch niet de juiste. Maar het ging niet om hem, wel om het feit dat ik mijn leven weer in balans had gekregen. Goed, ik was naïef in hoe ik hier naar toe ben gegaan. Wel voorbereid, want we hadden een domein gezocht, we hadden een goede adviseur, we hadden gezorgd dat we de taal spraken. Maar ik wist niet wat ik hier zou gaan doen. Ik ben ook verhuisd met een kleuter en een pasgeboren baby, terwijl mijn man al snel weer terug moest naar Amsterdam om geld te verdienen. Ach, er is altijd licht aan het eind van de tunnel, alleen duurde dit een beetje lang.

"De belangrijkste overweging als je een wijndomein wil kopen zou moeten zijn: hoe zie ik mijn leven daar? Wil je mooi wonen en hooguit een beetje helpen in de cave, dan is de enige vraag: ben je rijk genoeg voor zo'n dure hobby? Wil je echt zelf wijn maken, dan zul je een opleiding moeten volgen, mensen moeten kunnen aansturen en dus de taal goed spreken, in je werk willen wonen. En, heel belangrijk: hoe zie je de werkverdeling tussen jezelf en je partner?"

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden