Reactieveld

In mijn vorige column schreef ik naar aanleiding van de bevolkingsgroei van de laatste 10 jaar (Nederland ging van 15,9 naar 16,6 miljoen) dat er in tien jaar 700.000 jongens en meisjes in kraambedden waren geploft. Eerder schreef ik ook dat ik met cijfers ben gebrouilleerd en dat bewees het genoemde stukje op een beschamende manier.

Die groei van 700.000 is natuurlijk het resultaat van geboortes minus sterfgevallen, met daarbij ook nog het migratieoverschot. Als straf voor mijn misrekening heb ik me ertoe verplicht het juiste cijfer op te zoeken. Het viel voor de cijferhater die ik ben niet mee omdat ik de afzonderlijke jaarcijfers zelf moest optellen. Er zijn tussen 2001 en 2010 exact 1.906 708 kinderen geboren. Laagste aantal in 2007 met 181.336 en hoogste in 2001 met 202.603 (het recordjaar blijft 1946 met 284.456).

Nu moet ik ook nog bekennen dat ik nooit deze catastrofale fout had opgemerkt als ik niet door twee reageerders erop was geattendeerd op de Trouwsite (Kremerpiet en Piet.Pelle). Vlak voor mijn zomerstop (eind deze maand) is de tijd nu gekomen om diep te buigen voor mijn reageerders. Al die mensen dus die in de loop der jaren de moeite namen mijn column van een aanhangsel te voorzien.

Toen Trouw besloot columns en artikelen voor reacties open te stellen, was de cultuurschok bij mij immens. De columnist kreeg vroeger natuurlijk ook brieven maar de snelheid en directheid van internet blijven ongeëvenaard. Ik moest van mijn papieren toren afdalen en de elektronische storm doorstaan. Vooral in het begin waren er moeilijke momenten. Uit het halfduister van het lezersreservoir, waar vooral anonimiteit heerste, brak een dijk en vloeide ogenblikkelijk een tsunami van woede en ergernis. Begrijpelijk als je jarenlang de preken van de huismoralist moest ondergaan en niets anders kon dan verbeten de krant in een hoek smijten. Maar plots mocht je terugschrijven en ik heb het geweten. Natuurlijk waren er ook tal van positieve, zo niet lovende reacties.

Helaas zit ik met een getourmenteerde ziel opgescheept die modder en pek veel sneller opneemt dan zalf. Ik las alles, werkelijk, en ging soms met een aanhangwagen vol verhard cement naar bed. Je kunt natuurlijk ook je schouders ophalen of die reactievelden overslaan maar dan is er toch iets mis met je integriteit. Belletje trekken en hard wegrennen is niet erg verheffend. Er zijn ook columnisten die weigeren hun bijdragen voor reacties open te stellen. Maar dan dreig je de aansluiting met de realiteit te missen.

Na een half leven op internet ben ik natuurlijk gegroeid. Huid is dikker, harnas solider maar de gevoeligheid voor (constructieve) kritiek is nog steeds optimaal. De echte kwaadaardige reaguurders herken je allang. Ze hangen soms al bijna tien jaar aan hun reageerknop. Zij die vinden dat je met onmiddellijke ingang op droog brood moet. Hun bijdragen worden met daverende lachsalvo's begroet. Echt: hoe gemener de flodders hoe losser de vrolijkheid in huize Ephi. Maar voor de overgrote meerderheid die de moeite neemt om te reageren, heb ik alleen respect, beseffend dat een acteur zonder publiek in geen enkel stuk kan optreden. Dank daarvoor.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden