Reacties

Een kwart minder
Wat een feest der herkenning, het artikel van Esther Gerritsen. In 2009 sloeg de crisis toe en als familie met een middelgroot metaalbedrijf kregen wij er direct mee te maken. In oktober 2009 stonden we op de rand van een faillissement. Door een lening van de gemeente kwamen we in een schuldsaneringstraject. Hiermee is het bedrijf voorlopig gered. Voorwaarde van de lening was, dat we privé mee gingen betalen. Sindsdien leven we met een kwart minder inkomen. De angst die Esther Gerritsen beschrijft herken ik zeer; de angst de controle te verliezen over je geld. Ik was toch altijd degene die voldoende spaargeld had en volledige controle over de financiën? Een jaar lang kocht ik geen kleding, later bezocht ik tweedehandswinkels en kroop ik op de knieën door de supermarkt (goedkope producten liggen in het onderste schap!). Ik merk dat ik nu anders naar geld kijk. Het kan allemaal echt minder, zonder dat ik er minder gelukkig van word. En ik merk dat ik me enorm stoor aan sommige reacties van mensen wanneer ze geraakt worden door bezuinigingen. Misschien is deze crisis een goede leerschool voor ons allen. Paulien Klaver

Diepe schaamte
Pas sinds ik een vaste baan heb, een eigen huis, een eigen plek, realiseer ik me hoe goed ik het heb in vergelijking met vroeger. Mijn ouders, ik en zusje. Met z'n vieren, één inkomen. We hadden het niet breed. Eén cadeau op mijn verjaardag van mijn ouders, één keer per jaar op vakantie naar Ameland bij familie. Het was prima. Pas toen ik zag wat anderen hadden, begon ik te zeuren. Ik wilde ook een Levi's-broek en een rugtas van Kipling. Het erge is: die kreeg ik ook nog. Mijn ouders hadden zoveel over voor de kinderen. Als ik terug kijk, schaam ik me diep. Hoe heb ik toen zo durven zeuren? Angela Bruintjes

Van vaste baan naar zzp'er
Herkenbaar hoor, het artikel van Esther Gerritsen! Zelf heb ik begin dit jaar mijn vaste baan ingeruild voor een bestaan als zzp'er. Ik heb genoeg opdrachten, maar genereer daarmee (nog) niet het salaris dat ik daarvoor verdiende. Dacht ik voorheen nooit na als ik geld uitgaf, nu doe ik dat veel bewuster. Bij de supermarkt bijvoorbeeld sta ik verbaasd voor de schappen als ik zie dat de cornetto's van Euroshopper € 1,04 kosten en de 'echte' € 3,19. Nu koop ik dus de eerste, en die blijken gewoon heel lekker te zijn. Kocht ik vroeger een willekeurig boeketje bloemen als ik bij iemand op bezoek ging, nu koop ik een bloeiend plantje of combineer ik zelf twee soorten bloemen. Dat scheelt zo vier, vijf euro. Ik ga graag naar het theater of naar een concert, maar ik zeg nu niet meer meteen overal ja op. Als ik niet meteen enthousiast ben over een voorstelling, stel ik voor om een andere afspraak te maken. Fietsen naar het strand en daar een latte macchiato drinken is tenslotte ook heel gezellig!

Af en toe sla ik de plank nog mis. Dan zit ik in Frankrijk lekker te internetten en zie ik anderhalve maand later dat mijn telefoonrekening opeens vijftig euro hoger is dan normaal. Brr, dat is even schrikken. Maar goed, dat doe ik dan de volgende keer dus anders! Rianne de Klerk

Meegenomen boterhammen
Beiden een volledige AOW. aangevuld met een prachtig eindloonpensioen en een huis met een paar ton overwaarde - bijna genoeg om je van alles te veroorloven. Maar tóch de verleiding niet kunnen weerstaan om één ton te steken in achteraf zeer dubieuze beleggingen, die jaarlijks 7500 euro op zouden leveren, waardoor je maandelijks nóg 500 euro meer kunt uitgeven. Dat gaat goed tot je na ongeveer een jaar ondekt dat die uitkeringen niet gedaan worden van de opbrengst, maar gewoon van het ingelegde kapitaal, wat ook nog eens door allerlei zogenaamde onkosten is geslonken tot 85.000 euro. Vervolgens kost het nog eens een slordige 20.000 euro om de voor tien jaar aangegane verplichting af te kopen.

Toch is er leven na een verlies van 30.000 euro en 500 euro vermeend inkomen per maand. We gaan nu weer gewoon op vakantie binnen Europa en eten in de berm of op een parkeerplaats de meegenomen boterhammen op. We genieten meer van kleine dingen. Een kleinere zuiniger auto brengt ons overal waar we heen willen. Zodoende houden we maandelijks ook nog genoeg over om minderbedeelden buiten Europa, waar we nu niet meer naar toe kunnen, blij te maken en dat maakt ons weer gelukkig. Gerry en Krijn Coppoolse

Vlinderdas
Ik groeide op in een groot gezin waar jurkjes werden afgedragen en kraanwater de enige frisdrank was. De sfeer was er warm en hecht. We hadden weinig luxe en veel vindingrijkheid. We leefden duurzaam avant la lettre- uit noodzaak.

Ik had mijn vader destijds graag een mooie vlinderdas gegund. Uit een lapje nylon knipte en naaide ik een vlinderdasje. Het resultaat ontgoochelde mij en ik had maar weinig zin om er nog een halsbandje bij te maken. Zoekend naar een snelle oplossing vond ik een groot, rood elastiek dat mijn moeder gebruikte om weckflessen te sluiten. Dat bevestigde ik aan de strik.

Ik schonk de strik op Vaderdag, verpakt in hergebruikt cadeaupapier. Mijn vader keek even vertederd naar de ondraagbare vlinderdas voordat hij in een hevige lachbui schoot. En met hem het hele gezin. We waren gelukkig. Bea Ryckaert

Rijk aan bewustzijn
Met veel genoegen las ik het oprechte artikel van Esther Gerritsen. Als jong meisje deed ik de boodschappen voor moeder: als een van de oudsten uit een groot gezin stapte ik op mijn kinderfiets, de tas bungelend aan het stuur. De supermarkt had elke week aanbiedingen: die nam ik vanzelfsprekend mee. Zuinig leven was geen keuze maar noodzaak. In een speelgoedwinkel kon ik eindeloos rondkijken. We kochten niets en toch was het goed. Ik herinner me ook geen jaloezie! Hoe kan dit?

Behalve leren roeien met de financiële riemen van mijn ouders, leerde ik ongemerkt veel meer: kunnen wachten, leren delen, niet vanuit jezelf redeneren. Want liefde was er altijd genoeg. Ik herinner me nog hoe blij ik was met mijn eerste gloednieuwe fiets na het slagen voor mijn HBS-A!

Maar laten we soberheid niet idealiseren: opnieuw moet ik op de kleintjes letten. Oplettendheid, ja, jaloezie, neen. Ik ervaar wel de te grote verschillen in onze samenleving. Maar...rijk aan bewustzijn overwint alles. B. Zengerink

Bent u er ook wel eens fors in inkomen op achteruit gegaan, vroegen we u naar aanleiding van het verhaal van schrijfster Esther Gerritsen. Jazeker, reageerde u. Maar ongelukkiger werd niemand ervan.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden