reacties scheiden

Tot bloei komen

Bij romantische liefde wil je de ander voor jezelf, bij echte liefde wil je het beste voor

de ander. Ongelofelijk trots dat ik me de afgelopen 13 jaar zijn vrouw heb mogen noemen. Dankbaar omdat ik mede door hem ben geworden wie ik nu ben. Oprecht geraakt nu we besloten hebben dat we in deze fase niet zijn wat we nodig hebben om goed tot bloei te komen. Trots, dankbaar en geraakt dat we van ons scheidingsfeest iets moois hebben weten te maken. Liefde is iets dynamisch, net als het leven.

Pearl Numoh

undefined

Nooit zoveel gehuild

Nu 25 jaar geleden verliet ik mijn gezin, total loss, met de rug tegen de muur, ik was er bijna in verdwenen. Er was niet veel meer van me over. Enkele jaren later kwam ik bij een arts, die alternatieve hulp bood voor mijn rugklachten. Aan het eind van het consult zei hij: 'U bent gespannen, labiel en al door de overgang heen.' Ik was op dat moment 43. Mijn huisarts stelde inderdaad vast dat ik de overgang al gehad had. Ik schets het hier droog en kort. Ik heb echter nooit zoveel gehuild en ben nog nooit zo verdrietig geweest als toen, terugdenkend aan alle momenten, dat het zweet me uitbrak, het uitblijven van de ongesteldheid. Alles weet ik aan de spanning waaronder onze relatie stond. Ik was me niet bewust van het feit dat de overgang ook al zo vroeg in je leven kon plaats vinden. Nog één ding: het gaat nu goed met me.

Dina van der Wenden-Elshout

undefined

Niet meer terugwillen

Ik vond het werkelijk vreselijk, ik ben er helemaal aan onderdoor gegaan, maar denk nu dat het een van de beste dingen is die mij hadden kunnen overkomen. Je moet er toch niet aan denken je leven te slijten met een vrouw die niet van je houdt, geen enkele waardering heeft voor jou en boos wordt om alles wat je doet. Ook al had dat vast te maken met het feit dat ik niet sterk ben in luisteren als ik het zelf niet relevant vind. Onze beide kinderen hebben een rustige en liefdevolle jeugd gehad (met ieder van ons afzonderlijk), want wij hebben hun belang altijd voorop gesteld en hen nooit tot inzet gemaakt. Het is de vrouw van mijn leven geweest en ik denk dat ik altijd van haar zal houden, maar ik ben er helemaal klaar mee en zou haar nooit meer terug willen hebben.

Alfred Ericsson, Amsterdam

undefined

Knoop doorhakken

Na een huwelijk van 25 jaar en 1 maand om precies te zijn heb ik besloten om te scheiden. Ik had al vaker op het punt gestaan om de knop door te hakken maar er gebeurde altijd weer iets wat mij ervan weerhield. Het waren jaren met vele diepe dalen en soms ook gelukkige momenten. Maar op het moment dat ik na ons 25-jarig huwelijksfeest werd gefeliciteerd door een collega met de woorden 'op naar de volgende 25 jaar' voelde ik totale paniek. De volgende dag heb ik, tijdens een gesprek met mijn huisarts, hardop uitgesproken: ik wil scheiden. Ik vond het doodeng maar tegelijkertijd voelde ik me zo bevrijd dat ik deze grote stap heb durven nemen. Het is de beste beslissing, tot nu toe, uit mijn leven geweest!

anja Bruijs, Veenendaal

undefined

Scheve schaats

Vier jaar geleden ben ik gescheiden na 25 jaar huwelijk en 5 kinderen. Meneer trok in bij zijn secretaresse van 14 jaar jonger - zijn 4e 'scheve schaats'. Wat volgde was de desintegratie van een gezin, een vriendschap, een liefde. Hij trok letterlijk en figuurlijk de deur dicht en liet mij (financieel) barsten. Ik draaide op voor alle kosten, hij kwam ermee weg. In korte tijd raakte ik alles kwijt: man, werk, huis. Mijn kinderen hun vader. Ik zie hun verdriet en hoe ze allen, alhoewel (jong) volwassen, daar toch een tik van meekrijgen. Naar mij communiceert hij met staccato mailtjes, alleen over ons jongste dubbel-gehandicapte kind. Ik verbaas me er nu over dat de man, die zolang de belangrijkste in mijn leven was, nu zo weinig in mijn gedachten is, maar misschien beschermt mijn hoofd mijn hart daarvoor.

Hanny de Jong

undefined

Kwetsbaar in liefde

Midden in het oog van de feministische cycloon eind jaren zeventig voltrok zich onze scheiding na elf jaar samenzijn. Het uiteengaan was schrijnend, met de gedeelde rijkdom van onze peuter. Mijn man wilde de schouders eronder zetten, maar het lukte niet meer. Ik heb gevaren op mijn overmoed bij het idee dat ik - goed opgeleid - me wel zou redden. Neen, zei ik tegen de advocaat, geen pensioenrechten voor later, geen alimentatie, alleen voor het kind. Want ik wilde immers scheiden? Als ik ons kind maar bij me hield, zo liet ik mijn rechten vallen. Zo zelfstandig en overmoedig, terwijl kwetsbaar in liefde en toekomst. Dit groeiende bewustzijn werd mijn opgave. De storm is op tijd gaan liggen en we zijn niet meegesleurd. De volwassen man die ons kind nu is, blijkt taai en gezond. In ouderliefde blijven we eenvoudig verbonden.

Berdina Zet

undefined

Mijn terugblik

Mijn terugblik op de scheiding heeft herkenningspunten in de geschreven teksten

van zowel Wout en Liesbeth als van Paul en Angele. Zelf was ik heel erg geschrokken

van onze eigen huwelijksvoltrekking

en trouwfeest omdat het te abrupt en te groots was opgezet. Hiermee is de kiem gelegd voor de scheiding, vijfentwintig jaar later.

Ondanks de zorgzaamheid, veel lol in de zomerperiode, de twee kinderen die we kregen, waar ik zo'n blije herinneringen aan heb, de lieve buren, vrienden en familieleden die ik heb gehad, is dit huwelijk toch gestrand. Nu zijn we weer gewoon vrienden. Beter. Dat heb ik teruggekregen.

Alexandra de Bois-Terwindt, Zeist

De terugblik van journalist Marieke van Willigen op haar scheiding raakte duidelijk een snaar. De mailbox van Tijd stroomde vol met uw persoonlijke ervaringen. Een selectie uit uw brieven.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden