Reacties Opeens ben je ziek

Clubgevoel

"Welkom in de club", zei mijn chemokurende vriendin toen ik haar vertelde dat ook ik kanker bleek te hebben. Haar reactie kwam destijds hard aan. Bij het lezen van het artikel van Jan van Mersbergen kwam het ontluisterende clubgevoel weer levensgroot binnen. Eenzaamheid heet het. Vanaf dag één werd kanker mijn dagelijkse metgezel. Echt begrijpen doe ik het niet. Zoals de mensen die me dierbaar zijn mij ook niet altijd begrijpen. Alleen mijn clubgenoten weten hoe deze eenzaamheid voelt.

Elly van Elderen (64)

Verloskundige wordt vrijwilliger

Eenentwintig jaar geleden werd ik geopereerd aan een goedaardige hersentumor. Volgens de chirurg was niet opereren gevaarlijker dan de gevolgen van de hersenoperatie. Maar die operatie heeft mijn leven totaal veranderd. Ik heb bijna alles opnieuw moeten leren: schrijven, rekenen, huishouden doen enzovoort. Ik was een werkende moeder met een druk huishouden, maar voor mijn beroep - verloskundige - werd ik afgekeurd. Volgens mijn omgeving ben ik veranderd. Zelf kan ik dat niet zo goed beoordelen, maar ik heb wel een ander handschrift. Alle vier kinderen zijn inmiddels uitgevlogen, ik ben al jaren fulltime vrijwilliger. Waar oude vriendinnen het lieten afweten, heb ik er gelukkig nieuwe voor in de plaats gekregen. Na moeilijke jaren heb ik nu vrede met mijn huidige leven.

Jenny Pot-Timmerman (66)

Drie is twee geworden

We vonden elkaar, gingen samenwonen, kochten een huis. We werden zwanger, kregen een zoon en waren een drie-eenheid. Uit het niets kwam de kanker. We vochten, streden, hoopten, relativeerden en berustten. We aten, dronken en beminden. Met het einde voor ogen, hadden we elkaar als nooit tevoren. Nu ben je dood. Drie is twee geworden. Maar je zit in ons eten en drinken; in de wijze waarop we liefhebben. Je hebt ons vooral de tijd gegeven.

Sjoerd Litjens (36)

Controleangst

Drieënhalf jaar zijn voorbij van de vijf. Ik had prostaatkanker, was behandeld en genezen. Dacht ik. Des te harder kwam de klap aan. Weer vijf spannende jaren met regelmatige controles voor de boeg. "Ik zie u over drie maanden terug", zegt de specialist. "Als de bloedwaarde blijft stijgen, beginnen we met hormonen."

Ik ben radeloos, ik wil geen hormonen. Ik grijp elk alternatief advies aan. Ik ga mediteren, eet veel groente en fruit, slik allerlei voedingssupplementen tot aan koninginnegelei toe. De angst heeft mij in zijn wurgende greep. Ik ben zo moe, ik kom nauwelijks nog van de bank.

"Je hoeft niet naar de controle te gaan", zegt mijn volwassen dochter. Ik kijk haar ongelovig aan. Dan is de beslissing daar. De knop gaat om. Ik zet mijn angst opzij. Ik ga niet! Ik juich en voel me bevrijd. Ik vrij eindeloos met mijn lief. Ik heb mijn leven terug.

Guido van Mierlo (66)

Elke dag bijwerkingen

Ruim twee jaar geleden keerde de kanker terug. Ditmaal met uitzaaiing in de longen. De twaalf jaar ervoor genoot ik dubbel van het leven. Ik had immers de dood in de ogen gekeken. Nu krijg ik medicatie. De langzaam delende cellen krijgen geen kans. Maar ben ik blij? Niet meer. Ik ben me dagelijks bewust van de ziekte. Dat komt door de bijwerkingen. Haaruitval is niet het ergste. Ik kan wel wat missen. Met opvliegers valt te leven; een drijfnat bed is te verschonen. Maar om mijn gewicht op peil te houden moet ik elke dag flink wandelen. Daar houd ik niet van. En dan die blaasontstekingen en gewrichtspijnen. Een hand geven is geen pretje. Ik mag blij zijn dat ik er nog ben, maar vreugde beleef ik niet meer.

Loek Stijlen (69)

Vrede hebben met de dood

De worsteling met de dood is wat kanker zo heftig maakt. Wie ben ik, waartoe zijn wij op aarde en wat blijft er na de dood van ons over? Het zijn vragen die mij, na de diagnose darmkanker, de afgelopen maanden bezighielden. Ook na de operatie was ik regelmatig de weg kwijt. De ziekte gaat zo diep over leven en dood. Mijn dood. Het verbaast me dat je met de meeste mensen niet over de dood kunt praten. Vrolijk babbelend gaan we voorbij aan het enige dat echt zeker is in ons leven. Ik wil eerst vrede hebben met mijn dood en daarna volop van het leven kunnen genieten.

Wouthiera Crommelin(54)

Tanzania niet uitstellen

Op mijn 39ste kreeg ik borstkanker. Mijn man en ik wilden altijd al graag een tijd naar het buitenland. We realiseerden ons toen dat we het beter niet konden uitstellen. We zijn met onze drie kinderen een jaar in Tanzania gaan wonen. Ik heb daar de Kilimanjaro beklommen en de marathon gelopen. Het was een van de mooiste jaren van mijn leven. Terug in Nederland kwamen we weer terecht in de hectiek, maar toch zijn we sindsdien een stuk relaxter. En gelukkig is de kanker niet terug gekomen.

Aline Kruit (47)

Ik kon niet meer doen alsof

In 1999 werd bij mij borstkanker geconstateerd. Operatie, chemo en bestraling volgden. Na een jaar ging ik weer aan het werk als lerares Nederlands. De vooruitzichten waren goed, maar het werk viel me zwaar. Vooral doordat ik het spel van docent zijn niet meer kon spelen. Ik kon niet meer doen alsof ik het belangrijk vond dat de leerlingen hun huiswerk maakten. De vrouw van een collega overleed. Een leerling had nog maar een half jaar te leven. In 2010 kreeg ik weer borstkanker. Nu in de andere borst. Geen uitzaaiing, een ander soort kanker. Ook nu zijn de vooruitzichten goed. Toch ben ik volledig van slag als ik een stuk lees als dat van Jan van Mersbergen. 'Kanker komt pas binnen als het weg is', ervaar ik dagelijks.

Anneke de Boer (71)

Kanker in mijn geest

Ook ik heb kanker, niet in mijn lijf maar in mijn geest. Negen jaar geleden is mijn oudste dochter, moeder van drie jonge kinderen, op de leeftijd van 41 jaar aan darmkanker overleden. Tien maanden heb ik haar en haar gezin bijgestaan. Ik heb haar lijden gezien, maar ook haar kracht en haar liefde kunnen bewonderen. Nooit zal mijn leven meer zonder kanker zijn. De ziekte houdt mij in zijn greep. Ik voel door heel mijn lichaam, het verdriet, de pijn en het gemis waar een mens met kanker mee te maken krijgt.

Lien de winter (77)

'Kanker komt pas binnen als het weg is', zo beschreef Jan van Mersbergen vorige week zijn ervaring met de ziekte. Heeft een levensbedreigende ziekte uw leven voorgoed veranderd, vroegen wij u.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden