reacties op opruimen of wegdoen

U reageerde met velen op onze oproep te laten weten hoe het staat met uw 'zooi'. De strenge methode-Kondo (bedank je spullen en doe ze weg) lijkt niet veel aanhangers te hebben. Hieronder een selectie van de brieven.

De spullen misten me

Na een relatie van elf jaar met een perfectionist woon ik weer alleen. Na acht weken in mijn nieuwe huis hebben de stapels, knipsels, cd's, boeken, tijdschriften, stekjes, groentetuintjes, hondenharen, opschrijfboekjes, pennen, lapjes, naaimachine, handwerkjes, bollen wol, kussentjes, sleutels, schoenen en jassen zich weer een weg gevonden naar mij, ze hebben me gemist!

Christine Eerenberg

Verzamelen als levenshouding

Toen ik op m'n zevende begon met het verzamelen van postzegels kon ik niet bevroeden dat dit bijna zestig jaar later zou uitmonden in een stampvolle kamer waar ik m'n benen niet meer kan strekken. Van postzegels ging het naar lucifermerken, sigarenbandjes, speldjes, suikerzakjes en noem maar op. Verzamelen werd een levenshouding. En hoe de mensen om me heen ook zeggen: 'Wat doe je toch met die zooi, je doet er niks mee, gooi toch weg', ik kan het niet en wil het ook niet. Ik heb mijn prachtige verzameling lp's een keer weggegeven. Na een week had ik er spijt van en heb ik ze gewoon weer gekocht. Alleen al om de hoezen.

Henk Sieben, Rekken

En die babyfoto's?

Kortgeleden ben ik verhuisd van een eengezinswoning met drie woonlagen naar een driekamerappartement. Opruimen dus, ontspullen. Dan gaat je hele leven door je handen. Als ik de knuffels zie, denk ik aan de peutertijd van mijn kinderen, een mand die ooit gevuld was met cadeaus, herinnert mij aan mijn geliefde en zijn familie. Herinneringen zitten niet alleen in je hoofd, die hebben zich gehecht aan spullen, je ziet weer die mooie gebeurtenissen voor je. Die gaan dus niet weg. Heeft mevrouw Kondo ook de babyfoto's van haar kinderen opgeruimd?

Aletta van der Stap, Groningen

Naar de Kringloop

De Kringloopwinkel biedt altijd uitkomst. Tussen alle wegwerpartikelen ligt nét dat ene boek, een puzzel, of een dekbedhoes. Ik herinner me dat ik er beddengoed had ingeleverd. Bij de kassa van de winkel zei een wat sjofel uitziende dame die mijn oude dekbedhoes kocht: "Mooi hè? Precies mijn kleur." Met het rood op de konen keek ik naar mijn oude dekbedhoes en haar blije ogen. Vanaf dat moment is opruimen geen issue meer. Met of zonder Kondo.

Marianne van Terheijden, Tilburg

Langer plezier

'Aan bewaren ontleent men een plezier dat van een onoverzichtelijke langdurigheid is. De weggooi-kick is een belevenis van een paar seconden.' Ik koester deze uitspraak van schrijfster Fritzi Harmsen van Beek (1927-2009). Francis Braam, Goes

Meeverhuizen?

De beste ontdekking die ik heb gedaan om de 'zooi' in huis op te ruimen, is mezelf de vraag te stellen 'Welke spullen wil ik allemaal meeverhuizen'? Wij willen letterlijk verhuizen, maar iedereen kan deze vraag aan zichzelf stellen tijdens het opruimen. Je houdt de spullen over die je echt de moeite waard vindt, en je bent niet bezig met wat mevrouw Kondo vindt dat je allemaal moet opruimen.

Anna Maria van den Berg, oss

Spullen verplaatsen

Na mijn werkzame leven wist ik wat mij te doen stond. Opruimen! Tijd genoeg. Bij een af en toe opkomende positieve bui, begon ik met goede moed. Mijn man noemde dat niet opruimen, maar verplaatsen. En dat was het. Ik kon geen afscheid nemen van herinneringen, sfeer en dingen uit mijn jeugd en hele leven. Nu ik volgende maand zeventig word, weet ik ineens hoe je dingen moet loslaten. Niks methode-Kondo. Niks gaat meer weg. Het zijn mijn herinneringen. Ik maak me niet meer druk. De kinderen zetten, als ik mijn ogen sluit, de container maar open. Mijn hele leven kan erin.

Monique Chabot, Rotterdam

Ik koester mijn schatten

Aan het laatste bezoek dat ik mijn oma bracht, koester ik nog altijd een dierbare herinnering. Toen ik mijn lege koffiekopje wilde neerzetten op haar aanrecht, was er nergens een vrije plek. Ik zag dit als een teken van haar volle leven. Mijn moeder liet zelfs een extra schuur bouwen toen ons huis en de garage helemaal vol raakten met haar spullen. En ik? In principe probeer ik de woonkamer, keuken en badkamer op orde te houden. Maar Wunderkamers zitten in mijn genen en in mijn huis. Zonder mijn schatten word ik onrustig, nerveus en echt vervelend voor mijn omgeving.

Julie Duijker, Abcoude

Je kunt het zelf

Soms hoor ik van mensen dat ze aan het opruimen zijn volgens de Kondo-methode. Ik denk dat het belangrijk is dat je huis je omhulling is, waarin je je veilig en beschermd voelt. Als het gevoel er niet is door te veel spullen en het ongemakkelijk gaat aanvoelen, wordt het tijd om wat weg te doen. Daar is geen opruimgoeroe voor nodig.

Wil van Duuren

Weg met die opruimboeken

Ik woon driehoog-achter met twee pubers, vriend en hond, dus opruimen is gewoon een 'must'. Ik verbaas mij over hoeveel spullen er elk jaar het huis in sluipen. Als ik niet meer rustig op de bank kan zitten omdat het huis te vol voelt, is het tijd voor de (half)jaarlijkse opruimwoede. Opruimen is voor mij heilzaam; door spullen kijk je even terug op de afgelopen jaren, sta je stil bij het moment (wat heb ik echt nodig?) en kan ik weer vooruitkijken. Volg je hart en het huis wordt een plek waar jij je thuis voelt.

Astrid Glissenaar, Utrecht

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden