reacties op: geen fel tricot sportpak voor mij

Heeft u ook minder aangename herinneringen aan de gymles, vroegen we u vorige week. Die heeft u. Een selectie uit uw reacties.

Monsterlijke sportdocenten

Een feest - of beter gezegd: drama - van herkenning het artikel van Harmen van Dijk over zijn ervaringen met gymles op de middelbare school. Ik had passages zelf kunnen schrijven: een gymleraar die de sportiefste kinderen teams liet samenstellen, waardoor 'het kneusje' (ik dus inderdaad) keer op keer alleen achterbleef. Met als toegift gedoe over welk team zich vervolgens moest opofferen om mij toe te laten. Ik hoop dat mijn kinderen minder monsterlijke sportdocenten treffen. Want sporten moet natuurlijk gewoon leuk zijn.

Ronald van Steden

undefined

Salto

Onze gymleraar was een oud-KNIL-officier. Bij het begin van de les moesten we ons in een rij - een réchte rij! - opstellen, van klein naar groot. Ik was de kleinste. Dus alles wat hij voor ons bedacht, mocht ik als eerste uitproberen. Met kramp in m'n buik sprong ik als een hulpeloze pad tegen bokken en paarden op. Hij schreeuwde van ergernis, de klas gierde. Op een dag had hij een nieuwe gruwel verzonnen. Zo hard als je kon een aanloop nemen op de lange mat, dan bam: op de verende springplank en vrij in de lucht een salto maken. Met de moed der wanhoop sprintte ik over de loper, daverde op de plank, tolde door de lucht... en landde verend en vast op de voeten. Er ging een 'oooh!' door de rij. Dat trimester had ik zowaar een voldoende voor gym.

Constance Cranendonk

undefined

Slechte gymnastiekleraar

Ik was hyperactief, gretig naar alles wat met spelen en sport te maken had. Maar gymnastiek kregen we alleen op een stuk weiland naast de school als de meester buitengewoon goeie zin had. Ik kwam in het paradijs toen ik toegelaten werd op de Academie voor Lichamelijke Opvoeding. Maar geleidelijk diende zich de straf aan: ik moest hospiteren en kinderen dwingen aan beweging te doen. En dat ging door in mijn eerste baan. Ik kwam er toen pas goed achter hoe groot de blunder was om mijn passie om te zetten in een beroep. Ik viel volledig uit de toon bij mijn collega-gymleraren. Ik was faliekant tegen het geven van cijfers en ik besteedde meer aandacht aan de motorisch 'minderen', wat weer tot veel kritiek van de 'goeie' leerlingen leidde. Ik wist dus niet hoe snel ik in de avonduren de akte MO Nederlands moest halen. Het slagen vierde ik met het feestelijk verbranden van mijn gymnastiekschoenen.

Hans Mooi

undefined

Jij kan het toch niet

Op de lagere school was het de gewoonte in de gymles, bij bijvoorbeeld bokspringen, een rij te vormen van klein naar groot. Ik was een van de kleinsten, maar de meester zei dan: "Ga jij maar achteraan staan, jij kan het toch niet." Nachtmerries!

Liesbeth van Trigt

undefined

Teamspeler

Op school had ik al de pest aan teamsporten. De competitie, het rennen, ik vond het allemaal niks. Ik werd altijd als laatste gekozen, want met mij in je team had je dik kans op verlies. Voer voor psychologen? Zal best, maar voor mijn ontwikkeling is het geen ramp gebleken. In mijn opleidingen en werksituaties heb ik altijd te horen gekregen dat ik aangenaam gezelschap was in groepsverband. Ook op mijn 'ouwe' dag ben ik wat betreft sporten nog steeds niet fanatiek. Mijn infraroodsauna valt vast niet in de categorie sport. Daarnaast doe ik keurig elke dag mijn oefeningen voor spieren en gewrichten. Nee, niet in de sportschool. Ik voel me goed, dank u.

Ans Hagenbeek

undefined

Tot vier tellen

Eén keer per week gingen we klassikaal naar de gymzaal en kregen een uur les van meneer Hagedoorn. Ik kon niets echt goed, maar viel ook niet uit de boot. Meneer had een piano in de zaal, begon daarop te spelen en op de cadans moesten wij rondjes lopen totdat hij het commando gaf: "Met z'n vieren door het midden." De bedoeling was dat er vier rijen zouden ontstaan. Maar vaak ontstond er verwarring, de één boog te vroeg af of een ander te laat. De veroorzaker van de chaos werd in de hoek gezet met de opmerking: "Tellen tot vier, moeilijk hè?"

Gerrit Koopman

undefined

Toch maar zwemmen

Ondanks de naadloze herkenning van de jeugdherinneringen van Harmen van Dijk betreffende de weerzinwekkende gebruiken tijdens gymlessen, ben ik nog net niet zo ver als hij. Januari wordt het moment dat ik andere dan de alledaagse fiets- en wandelspieren probeer te activeren. Met de ladyshave in de aanslag en een shapewear badpak in bestelling bij een online warenhuis, ga ik toch maar zwemmen. Een groepje aardige collega's maakte dat ik overstag ging. Zwemles was in mijn schooltijd het akeligste uurtje van de week. Als laatste van de hele klas haalde ik eindelijk mijn zwemdiploma.We zullen zien hoe lang mijn goede voornemen standhoudt.

Joke Veerman

undefined

Spierziekte

Ook ik was altijd de kneus die net niet over de bok kwam, met blaren in de handen uit de touwen gleed, tussen de leggers van de brug stortte, bijna verdronk bij de zwemles en als laatste overbleef bij het kiezen. "Als jij aan de ringen zwaait, fluit het", sprak mijn gymleraar, als commentaar op mijn weinig gespierde lijf. Vervolgens liet hij mij voor de klas de handstand oefenen. Twee medeleerlingen die wel 'sportief' waren, hielden mij vervolgens aan mijn enkels een poosje boven de mat, tot grote hilariteit van de rest van de klas. Afgelopen oktober werd vastgesteld dat ik al sinds mijn geboorte een spierziekte heb. Dat maakte in één keer duidelijk waar mijn lichamelijk onvermogen uit voortkomt. De gymleraren die mij dwongen tot oefeningen die ik niet aankon, zou ik graag een keer zien landen op één legger van de brug, met gespreide benen. Verder wens ik ze alle goeds.

Henk Vis

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden