reacties op feestvrees en flesvoeding

Geen feestbeest

Grote feesten mijd ik, omdat ik nu eenmaal een schaduwbloeier ben. Daar kwam ik pas achter na mijn veertigste. In het verleden ging ik naar allerlei feesten uit goed fatsoen. Ik voelde mij er vaak eenzaam. Ik begrijp die enthousiaste mensen niet en ik doe geen moeite meer. Mijn 'saaiheid' heb ik aanvaard. Het werkte bevrijdend. Bijzondere gelegenheden vier ik enkel nog met familie en vrienden. Oprecht samen met dierbaren, dat is feest.

undefined

Kringvisite

Mijn man en ik hebben ook een afschuwelijke hekel aan een kringvisite. Op dezelfde dag dat wij Tijd in de bus kregen, hadden wij een feestje georganiseerd ter ere van ons beider verjaardag. Voordat we het verhaal van Beatrijs lazen, hadden wij eigenlijk onbedoeld haar advies al opgevolgd. Een dag van tevoren hadden de gasten via de mail nog instructies gekregen. Zodoende wisten zij wat hun te wachten stond. Ik noemde het een 'selfie', ze moesten van hun stoel af om drinken en eten te bemachtigen. Het was een heerlijke gezellige drukte.

undefined

Flesvoeding

Het verhaal over borstvoeding had mijn verhaal kunnen zijn. Met geen mogelijkheid kreeg ik mijn dochter (nu 8 maanden) aan de borst. Ook mijn vriend en ik dachten voor de geboorte: lukt het niet, dan is dat zo. Maar de realiteit was anders. Ik voelde me schuldig en verdrietig. De kraamhulp bracht luchtigheid met haar opmerking 'wat God niet schiep, schiep Nutricia'. Ondanks deze bemoediging schakelden wij toch een lactatiedeskundige in: wat een mismatch! Totaal niet behulpzaam. Een tweede lactatiedeskundige was een schot in de roos! Ik kon met al mijn vragen bij haar terecht. Ik koos voor kolven en heb de eerste vier maanden de voedingen op deze manier kunnen geven.

undefined

Schuldgevoel

Onze dochter, nu 23 jaar, kookt graag en goed. Wanneer zij daarover vertelt betrap ik mezelf er weleens op terug te denken aan onze kraamtijd samen. Wat huilde ze toch veel. Honger kon ze niet hebben, ik had haar immers net gevoed. Tot we drie weken na haar geboorte op kraamvisite gingen bij een vriendin die net bevallen was. De kraamverzorgster vroeg langs haar neus weg of ze onze baby mocht wegen. Ze gaf ons een zakje bijvoeding mee en raadde ons dringend aan de volgende dag naar het consultatiebureau te gaan. De verpleegkundige van dat consultatiebureau keek mij aan alsof ik mijn dochter mishandeld had. Uitgehongerd was ze! Mijn eigen voeding bleek nauwelijks genoeg, maar hoe had ik dat kunnen weten? Als een geslagen hond stapte ik over op flesvoeding. Wat bloeide onze dochter op! Het heeft heel lang geduurd voordat ik mij 'een goede moeder' kon voelen. En dat dat gevoel mij nog weleens bekruipt als mijn dochter het over lekker eten heeft, geeft wel aan hoeveel effect dit op kersverse ouders kan hebben.

We kregen veel reacties op het artikel over Feestvrees van vorige week, en op het Flesvoedingverhaal van 21/11.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden