reacties op afgekeurd

Vrijblijvend

Ik herken Pieters gevoel van leegte. Ook bij mij is er niets aan de buitenkant te zien. Na een levensbedreigende ziekte is deelname aan het arbeidsproces uitgesloten. Ik volgde, op zoek naar zingeving, colleges psychologie, ik ben als vrijwilliger een luisterend oor voor mensen met kanker, mantelzorger van een goede vriend en ik heb als niet-schrijver een boek geschreven. Toch vervult het leven me niet. Komt dit door alle vrijblijvendheid of door het ontbreken van een gepassioneerde bezigheid? Hebben de periodes van ziek zijn de illusie van het leven doorgeprikt? Waar is mijn 'vanzelfsprekende' veerkracht gebleven?


Hein van der Heul, Rotterdam

Geen waardering

Ook mijn (manisch-depressieve) man is afgekeurd. Als hij het artikel heeft gelezen, is voor hem de krant weer uit. Ik vraag hem of hij zich langs de zijlijn voelt staan. "Ja", zegt hij, "ik doe niet meer mee. Ik snap echt wel dat ik mijn werk niet meer kán doen, maar ik mis het. Ik mis het om professioneel bezig te zijn en ik mis de waardering. Alles wat ik nu doe, is mezelf bezig houden. Jullie niet tot last zijn. Niet klagen. Maar ik vind het moeilijk. Moeilijk om te accepteren dat ik het niet meer kan bijbenen. Daar krijg je geen waardering voor. Daar krijg je een uitkering voor."


Harriët Wubben, Wijhe

Oud vuil

Toen ik 25 jaar geleden na een intensieve revalidatie op 45-jarige leeftijd werd afgekeurd voor het mooiste beroep van de wereld - verloskundige - voelde ik me als oud vuil aan de kant gezet. Mijn omgeving reageerde: je man heeft toch een goede baan? Of : je ziet er goed uit! Ik voelde me ellendig en ging naar een bijeenkomst voor mensen die arbeidsongeschikt waren. Na afloop werd me gevraagd of ik als vrijwilliger spreekuurwerk wilde doen. Ik heb dat tien jaar met veel plezier gedaan. Daarna volgde zoveel vrijwilligerswerk dat ik een koninklijke onderscheiding heb gekregen. Al met al heb ik een zinvol leven kunnen leiden.


Jenny Pot-Timmerman, Maastricht

Nutteloos

Honderd procent afgekeurd. Het lijkt of er een zware deur tussen jou en je werkzame leven in het slot is gevallen en jij staat buiten. Eerst een gevoel van bevrijding en ook dankbaarheid, want in dit land heb je dan toch een dak boven je hoofd en genoeg te eten. Maar dan: de toekomst strekt zich als een leeg landschap voor je uit. Vrijwilligerswerk doen, kun je niet, want al je klachten zijn er nog. Je voelt je nutteloos, waardeloos. Om verder te kunnen, moet je anders naar jezelf gaan kijken. Het gaat er niet meer om wat je doet, maar wie je bent. In onze prestatiegerichte wereld is dat niet makkelijk. Je hebt mensen nodig die je laten weten dat ze blij zijn dat jij er bent. En dan is er nog een diepere laag. Zonder werk en toekomstplannen lukt het minder goed om de eindigheid van je leven te negeren. Wordt het nog beter of is dit het?


Lien Hoogerland, 's-Heer Hendrikskinderen

Overgewaardeerd

Ook ik hoor bij de 82.000 Nederlanders met een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Het artikel was zeer herkenbaar en heeft mij aangegrepen. Jammer alleen dat de termen 'niet meer meedoen' en 'langs de zijlijn staan' worden gebruikt. Doe je niet meer mee en sta je langs de zijlijn als je geen deel (meer) uitmaakt van het - betaalde - arbeidsproces? Als je, zoals ik en vele 'afgekeurden' met mij, probeert je dagen te vullen met vrijwilligerswerk, zo goed en zo kwaad als dat gaat en soms onzichtbaar? Misschien wordt een betaalde baan enigszins overgewaardeerd. Iederéén doet immers mee.


Tiny Polderman, Veere

Schaamte

Ik was directeur van een drukkerij, 43 jaar oud, toen ik tijdens een fietstochtje een hersenbloeding kreeg. Ik ging weer aan het werk, maar dat duurde slechts enkele maanden. Ik werd afgekeurd. Ik zag er gezond uit en kreeg het gevoel dat iedereen mij wantrouwend aankeek. Wat raak je dan ineens veel vrienden kwijt. We zijn zelfs verhuisd. Veel steun gehad van vrouw en kinderen, gelukkig. Op mijn 65ste scheurde mijn aorta, na een grote operatie ben ik nu redelijk gezond. Ik was blij dat ik toen 65 jaar was; ik was met pensioen en hoefde me niet meer te schamen.


Levien Buerman, Geesteren

Geen details

"Hoe heeft je vriend zich laten afkeuren?" Een paar keer kreeg ik destijds die vraag en probeerde ik uit te leggen dat het schoolbestuur van de basisschool waarvan mijn man hoofd was ('schoolhoofd' vindt hij mooier dan 'directeur'), het initiatief nam voor de afkeuringsprocedure. Een pijnlijke ervaring als je beiden 43 bent. De aandoening waarvoor hij was afgekeurd, betekende naast pijn voornamelijk afneming van energie. Het afscheid van zijn school was moeilijk. 'Geen details graag', zegt hij als het ter sprake komt. Het 'runnen' van ons huishouden en vrijwilligerswerk hebben zijn én mijn leven gevuld. Dat maakt ons gelukkig.


Adriaan Rodenburg, Haringhuizen

Zelfvertrouwen

Leren omgaan met arbeidsongeschiktheid is een eenzaam mentaal proces in een toch al beschadigd lichaam. De vraag 'wat doe jij eigenlijk?' bracht me een paar maanden geleden nog aan het huilen. Nu vertel ik over mijn paar kleine vrijwilligersactiviteiten waarmee ik maatschappelijk toch nog iets bijdraag. Ik denk nu: een betaalde baan kan in één klap iemands zingevingsvraag beantwoorden, terwijl een arbeidsongeschikte dat antwoord uit zichzelf moet halen. Dat geeft me een beetje zelfvertrouwen. Ik wíl deze houding hebben. Dat kost nu nog heel veel energie, hopelijk wordt het op den duur makkelijker.


Janka Smeitink, Dordrecht


Vorige week stond in Tijd het verhaal van Pieter die arbeidsongeschikt is en zoekt naar een nieuwe invulling voor zijn leven. Er kwamen veel reacties van mensen in dezelfde situatie. Een selectie:

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden