reacties de gekantelde tijd

Olaf Stomp schreef vorige week over de momenten waarop je beseft dat jij niet meer jong en veelbelovend bent, dat de volgende generatie zich aandient. Wij vroegen u naar uw kantelmoment. Hier een greep uit uw (vele!) reacties.

Karl en Ronald kantelen nog niet

Ik stond in de jaren die Olaf Stomp beschrijft in het oude Oosterpark Stadion waarschijnlijk niet zo ver bij hem vandaan. We keken naar de debiterende Koemannetjes en beseften en hoopten toen dat het beste voor deze twee broers, maar ook voor óns, nog moest komen. Voor de Koemannetjes is dat uitgekomen. En voor óns, die de ballen niet zo goed konden beroeren? Ik zag onlangs een documentaire over de toen 72-jarige Karl Lagerfeld. Hij gaf een masterclass in Parijs en de nieuwe mode- generatie - ontwerpers, stylisten, fashionista's - hing aan zijn lippen. Ze misten geen woord, keken ademloos naar zijn projecties op de muur. Hij dicteerde de toekomst. De trends. Karl is niet aan het kantelen. Ronald ook niet. Het kantelmoment bepaal je zelf. Of niet?

Geerth H. Boschma, Groningen

Drummen in de zon

Anderhalve week geleden verwelkomde ik mijn 53ste verjaardag, drummend in de zon, in gezelschap van negen vrouwen in het prachtige stroomdal van de Drentse Aa. Ieder van ons zette haar talenten in. De tweede helft is voor mij: ruimte voor mezelf, voor mijn eigen talenten en wensen, voor wie ik ten diepste ben en dat waarvan ik gelukkig word. Anders gezegd: dat wat 'waar' is. Loslaten, en dus ook ontspullen, hoort daarbij. Ik ben misschien niet de beste dichter van Nederland geworden, maar ik heb wel zelfvertrouwen en zelfkennis ontwikkeld. Ik ervaar vrijheid, liefde en verbondenheid. Regelmatig spring ik in de modder, geen moeder die het mij verbiedt. Intens gelukkig word ik ervan.

Marlijn Nijboer, Zuidhorn

Afwijzing

Mijn kantelpunt? Ik weet het precies. Vorig voorjaar. Ik moest iemand beoordelen en besloot haar af te wijzen. Ik probeerde mijn verslag zo helder en duidelijk mogelijk te schrijven. Met veel praktijkvoorbeelden, zodat ze het zou begrijpen en accepteren. Ik kwam er niet goed uit. Mijn dochter, toen achttien en tweedejaars student toegepaste Psychologie, had op school net een module over coachen en feedback geven. "Lees jij het eens", zei ik tegen haar. Zonder blikken of blozen legde zij de vinger op de zere plek. Ik heb blindelings haar advies gevolgd en was eindelijk tevreden met mijn verslag. Vanaf dat moment kijk ik met andere ogen naar mijn dochter. Dat ik van haar kan leren is op zich niet nieuw. Maar ook op werkgebied? Dat is best even slikken. Mijn kantelpunt. Schuivende rollen, van kind naar gelijkwaardige volwassene.

Heinnie Kieft, Utrecht

Trotse supporter

In 1987, 35 jaar jong, werd ik geïnfecteerd met het hardloopvirus. Een 10 kilometerloop, halve marathon en vervolgens het ultieme: het lopen van een hele marathon.

Vele marathons zouden volgen, zoals New York in 1999, qua sfeer met geen andere marathon te vergelijken. In 2009 liep ik nog eens New York, maar nu met mijn twee zoons, hun eerste marathon. Een onvergetelijke ervaring. Dit jaar gaan ze daar opnieuw lopen, nu ook met mijn dochter. Papa zou liefst ook weer meelopen, maar de trainingen voelen zwaarder, herstellen duurt langer, afscheid nemen dus. Het trotse gevoel zal blijven, alleen nu als supporter.

Hans Luyendijk, zoetermeer

Baken in de tijd

Een maand na zijn tachtigste verjaardag kreeg mijn vader een herseninfarct. Ik reed een half jaar twee keer per week naar mijn ouderlijk huis. Tijdens een van die autoritjes kantelde de tijd volledig; mijn 17-jarige zoon had zijn rijbewijs gehaald en stelde voor het ritje naar opa over te nemen. Hij zat trots achter het stuur, ik keek naar het profiel van zijn gezicht en zag daarin de trekken van mijn vader, de vastberadenheid van zijn dunne bovenlip, de wijkende haargrens, jong en veelbelovend. Terwijl de wereld van mijn vader leek te krimpen, werd die van mijn zoon groter, de mijne leek zich te verdichten, er ontstond een soort tussenwereld. Dat besef zette een baken in de tijd.

Noor Bos, Kampen

Extra tijd

Ruim anderhalf jaar geleden maakte ik met mijn vrouw een boottocht in Indonesië. Midden in de nacht verging het schip in volle zee. Samen met enkele anderen lagen wij twee dagen en twee nachten in het water. Ik was zestig jaar en leefde met het vooruitzicht dat ik minstens negentig zou worden, want in onze familie worden de mensen meestal oud. Daar in het water moest ik onder ogen zien dat het voorbij was. Onze kinderen zouden verder gaan zonder ouders en ik wist dat ze het konden, dat ik mij geen zorgen hoefde maken over hen. Nu leef ik in extra tijd. Ik hoef het leven niet meer vast te houden, het leven houdt mij voortaan vast.

Jan van Ommen, Apeldoorn

Opa?

Ik loop met mijn zoon door Sneek. In het voorbijgaan zegt een vriendelijke man: "Zo ... gezellig met pake aan de wandel?"

Olav van Overbeek, Ysbrechtum

Ouders op de achterbank

Als kind ging ik met mijn ouders en broers op reis. Pa en ma bepaalden de bestemming en de invulling van de vakantie. Nu de kinderen niet meer mee gaan, nemen we mijn ouders soms mee en passen we ons tempo aan. Bepaalden zij vroeger hoe de vakantie eruitzag, nu mogen wij dat doen. Zij nemen bescheiden plaats op de achterbank van de auto. "Zeggen jullie maar waar we heengaan, want jullie kennen de weg." Totaal geen wensen of eisen meer. De rollen zijn omgedraaid. Mijn leven is gekanteld.

Joke Goudriaan, Kortenhoef

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden