reacties altijd blijven spelen

Het enige bandlid
Mijn grootmoeder heeft haar laatste jaren in ons gezin doorgebracht. We waren bij ons thuis met vier kinderen, alle vier muzikaal. Ik speelde piano en gitaar, mijn broer theekistbas, mijn tweede broer drums en mijn zusje was net begonnen aan de piano. Ik was de oudste en had als 16-jarige de leiding over de band. Vaak was er een neefje bij, hij speelde ukelele. Oma vond het geweldig als we speelden. "Het is toch niet te hard, hè oma?", zei ik. "Nee hoor, lieverd, ga maar lekker door", en ze legde haar breiwerk terzijde om er van te genieten. De muziek was niet om aan te horen, maar we deden ons best. We hadden een jazzrepertoire met liedjes als 'Lady Be Good' en 'Honeysuckle Rose'. Dat is 65 jaar geleden.

Oma is overleden toen ze 85 jaar oud was. Zij was ons eerste publiek.

Ik ben de enige van de band die nog in leven is en ik ben semi-beroepspianist geworden. Op mijn 75ste kreeg ik een een herseninfarct. Pianospelen met de rechterhand ging nauwelijks, maar door vlijtig oefenen gaat het weer een beetje. Eens per maand heb ik een optreden in een bejaardensoos. Ik wil maar zeggen: altijd blijven spelen!

Cees van der Wilden

Het einde van 'The End'
Omdat ik in het bezit was van een basgitaar vroeg mijn vriend Peter of ik met hem en zijn vriend Teun samen wilde spelen. We schreven onze eigen liedjes en na een keer of wat oefenen traden we op; op feestjes bij vrienden, en als we zelf een feestje hadden, natuurlijk.

Op 31 december 1987 hadden we ons afscheidsconcert. 'The End' heetten we. Einde The End zou je dus zeggen.

In 1999 besloten we een reünie te houden en doken we de studio in om wat oude nummers op te nemen. Dat smaakte naar meer en vanaf die tijd komen we, elk jaar weer, een keer bij elkaar om wat nieuwe nummers op te nemen. Optreden doen we niet meer, maar we genieten des te meer van de magie van het samen spelen. Ik denk niet dat we er ooit mee ophouden. Er komt geen einde aan The End. Gelukkig maar.

Ruud Moors

Nog niet beroemd
Ik ben een geboren muzikant, dat heb ik van mijn moeder Roos. Die had zich bekwaamd op de blokfluit bij Johannes Colette, de oervader van alle Nederlandse barokko's. Maar ik wou geen barok, ik wou rock!

In het kraakpand begonnen Steven, Gerretsen en ik de 'Bunkers'. Willem moest erbij, want die kende alles van Robert Johnson, de held zonder foto. We vroegen X op zang, maar hij bleek een slang, hij wilde mij eruit gooien. Band stuk, nieuw begin.

Met Ron speelde ik daarna in Balls Inc. Ondertussen moest er meer gebeuren dan het baantje bij de sloop waar ik werkte. Van mijn laatse geld kocht ik een contrabas, en ging naar het conservatorium.

Nu ben ik de bassist van Vanzanden. Oud, nog niet beroemd, maar dat gaat nog komen. Want ik verkoop de mensen geen bullshit, ik speel de akoestische bas. Net als Ray Brown, tot ik doodga.

Manfred Wijker

Waar zijn wij?
Wij zijn al jaren geabonneerd op Trouw. Hoelang? 30 jaar? Ik ben héél tevreden!

De rubrieken in Tijd zijn gevarieerd, leuk, onderhoudend. Er valt mij iets op: Het gaat vaak over jonge mensen of over 'middelbare-leeftijd- mensen'. De groep ouderen komt in dat soort artikelen niet of nauwelijks voor, terwijl wij toch met een behoorlijk aantal zijn. Als het gaat over de zorg zijn we goed vertegenwoordigd, niet altijd in positieve zin.

In Tijd heb je straatbeeld. Leuk om jonge mensen in trendy outfit te zien. Maar hoe lopen wij erbij? 70- en 75-plussers?

Toos Ekstijn

Op bezoek bij Van de Hulst
Op een woensdagmiddag mocht ik met mijn juf uit de eerste klas, juffrouw van de Hulst, mee naar haar huis.

Na een kopje thee, mocht ik op een stoeltje zitten en ging de vader van mijn juf een mooi verhaal vertellen. Spannend vond ik het. Toen het uit was, gingen we praten over het verhaal en mocht ik vertellen van mijn eerste boek dat ik voor mijn zevende verjaardag had gekregen. 'Rozemarijntje'! Dat bezoek , het zitten aan de voeten van W.G. van de Hulst en Rozemarijntje, hebben altijd warme herinneringen bij mij achtergelaten. Nu is 'mijn' Rozemarijntje in het kinderboekenmuseum in Etersheim.

Trijntje Munters, Veenendaal

Winnaars
In de afgelopen weken hebben we een aantal boeken verloot: vijf exemplaren van het nieuwe kookboek van Karin Luiten en tien wandelgidsen over 'De Nieuwe Wildernis'.

Er kwamen honderden reacties binnen. We hebben uit alle inzendingen willekeurig vijftien winnaars gekozen. Zij krijgen hun boek zo spoedig mogelijk thuisgestuurd.

Of u ook al lang in een band speelt, of misschien 'het meisje van de gitarist' bent, vroegen wij u vorige week. Aanleiding was het verhaal van Johan Nebbeling. Hij speelt al veertig jaar in bandjes, en is niet van plan is te stoppen. Hier een greep uit uw reacties.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden