Review

Rauw en laag

In een orkest heeft een groep violoncelli voornamelijk een dienende rol.

De sectie zorgt voor het harmonische bedje onder de violen en voor de brug naar de nog lagere contrabassen. Als de eerste cellist af en toe eens een solo heeft, mag hij blij zijn. In 1989 had meestercellist Elias Arizcuren een heel ander visioen voor zijn instrument. Hij voegde zijn acht beste studenten bij elkaar, fungeerde zelf als dirigent en coach en vormde zo het Cello Octet Conjunto Ibérico. Bovendien vroeg hij sindsdien iedere belangrijke componist die hij maar te pakken kon krijgen of die een nieuw stuk voor de buitenissige bezetting wilde schrijven. Veertien jaar later en negen cd's verder blijkt Arizcurens kindje een onvervangbare plek in het internationale muziekleven te hebben ingenomen. Conjunto Ibérico klinkt als een virtuoos en eigenzinnig orkestje, maar dan wel eentje met tanden. Op deze opname (de titel suggereert het al) staan hedendaagse composities en bewerkingen uit alle windstreken, niet van de minste componisten. Het openingswerk 'Requiem for Adam' dat Terry Riley oorspronkelijk voor het Kronos Quartet componeerde, wint hier aan kracht door de expressieve uitvoering. Rauw en laag klinkt het octet er als een meute huilende wolven. Theo Loevendie schreef twee zonnige 'Mediterranean Dances', een lekker luchtige afwisseling op de opname die verder een hoog soortelijk gewicht en een hoge kwaltiteit kent. Het is jammer dat het elegische 'Fratres' van Arvo Pürt soms niet helemaal zuiver klinkt, maar raken doet Conjunto je altijd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden