Ratmansky pakt uit met neoklassieke brille

Igone de Jongh in 'On the Dnieper'. (FOTO ANGELA STERLING)

’A la Russe’ door Het Nationale Ballet. T/m 25/2 in Het Muziektheater Amsterdam. www.hetballet.nl

De première bij Het Nationale Ballet van ’On the Dnieper’ werpt een interessante vraag op. Wat bezielt een choreograaf een ballet te maken, waarin het verleden dusdanig resoneert dat de meneer naast mij in Het Muziektheater niet kon geloven dat het werk in 2009 is gecreëerd en niet in 1925?

Het is inderdaad slikken: in een decor van bloesemblaadjes en een wassende maan blaast choreograaf Alexei Ratmansky een lang vervlogen Russisch landleven adem in met een verhalend ballet: soldaat keert terug van het front en valt voor een meisje dat niet zijn meisje is.

Melodrama van de bovenste plank aan de oevers van de rivier de Dnjepr, regelrecht terugvoerend tot Ballets Russes-werken als ’De verloren zoon’ en ’Les Noces’ – uit de jaren twintig inderdaad.

Ratmansky baseerde zich op Prokofjevs gelijknamige balletcompositie en het balletlibretto van Serge Lifar. Dit was een samenwerking die wilde voortborduren op het succes van de legendarische dansgroep Ballets Russes, maar werd bij de opvoering in 1932 bij het Parijse Opéra Ballet een flop en vervolgens nooit meer opgevoerd. Het leek te veel op ’De verloren zoon’ was het oordeel toen.

Ratmansky, die bij het Bolshoi Ballet menige klassieker uit de Russische ballettraditie een oppepper gaf, richt zich in zijn bewerking op de psychologische ontwikkeling van de personages. En dat betekent veel mime, zelfs met een paar uitgesproken – niet dansende – mimerollen. Dat hadden we lang niet meer gezien!

Maar met dit neoromantische balletdrama pakt Ratmansky ook uit met dat waar hij briljant in is: neoklassieke brille. De choreograaf heeft een magistrale benadering van het klassieke idioom en geeft daar een choreografische vertaling aan met ruimte om te excelleren.

Casey Herd als soldaat en Igone de Jongh als verlaten geliefde paren virtuositeit aan ingeleefde emotie en zijn daar volstrekt geloofwaardig in. Je zou ’On the Dnieper’ vaker moeten zien om optimaal van de balletrijkdom te genieten. De oubolligheid zij Ratmansky dan maar vergeven.

HNB is sowieso in topconditie in een programma rond Russische componisten. De balletparel ’Serenade’ (1934) van George Balanchine wordt glashelder gedanst en Krzysztof Pastors ’Dumbarton Dances’ (2009) op muziek van Strawinsky is een kloeke en energieke ballet battle voor acht mannen.

Tja, en dan Balanchine’s ’Tsjaikovski Pas de Deux’ (1960); een acht minuten durend galahitje met showy, maar nooit ordinaire balletnummers. Jurgita Dronina en Cédric Ygnace vormen hier het summum van balletpartnerschap; dit duo geeft elkaar vleugels. Gouden vleugels.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden