Rationalist Brokking terug op oude stek

Na een lange zoektocht hebben de volleyballers eindelijk een nieuwe bondscoach.

Als succes vele vaders heeft, dan is Harry Brokking zeker een van de verwekkers van de grootste triomf uit de geschiedenis van het Nederlandse volleybal: het winnen van de gouden medaille op de Olympische Spelen van Atlanta in 1996, ook wel genoemd als grootste sportmoment van de vorige eeuw.

Hij was toen al lang weg bij het team, maar hij was zeker een van de grondleggers toen hij zich vanaf 1988 met een aantal gedreven volleyballers opsloot in de Bankrashal in Amstelveen. Aan hun project werden meermalen sektarische trekjes toegeschreven.

Brokking ging op zijn zeventiende volleyballen bij Martinus in Amstelveen, waarmee hij promoties meemaakte van de derde naar de eerste divisie.

Hij won vijf nationale titels, vijf bekerfinales en speelde vier Europacupfinales. Vanaf zijn 21ste trainde hij het vrouwenteam van Martinus.

In 1986 stopte hij als speler en werd hij assistent-trainer van de nationale ploeg onder Arie Selinger. Twee jaar later volgde hij de volleybalgoeroe op.

Dat was al in de Bankras-periode. Het grootste deel van de Martinus-selectie, aangevuld met enkele anderen, had zich uit de competitie teruggetrokken om als nationale selectie toe te werken naar gedroomd olympisch succes.

Daarbij waren oud-teamgenoten uit Brokkings Martinus-tijd als Bert Goedkoop (voormalig bondscoach), Peter Blangé, Ron Zwerver, Edwin Benne, Martin Teffer en Avital Selinger (nu bondscoach bij de vrouwen). Toen Arie Selinger naar Japan vertrok, was Brokking de logische opvolger.

Hij liet zich kennen als een rationalist met een analytische inslag, als een coach die van zowel zijn spelers als zichzelf veel eiste. Bij spelers wilde hij constante motivatie en tomeloze inzet zien.

Respect was ook belangrijk: voor elkaar, de tegenstander, de scheidsrechter en voor hem, de coach. Om het maximale uit de groep te halen eiste hij ieders toewijding, inclusief die van hemzelf.

Daarom trof het hem onaangenaam toen in 1990, kort voor het WK in Brazilië, drie spelers aankondigden naar de Italiaanse competitie over te stappen.

Brokking schrapte de drie uit zijn selectie. Het was het begin van zijn einde als bondscoach. Selinger keerde in 1992 terug en met hem haalden de mannen zilver in de olympische finale in Barcelona. Vier jaar later ging het goud, nu met Joop Alberda als coach, wel naar Oranje.

Brokking maakte inmiddels furore in Frankrijk waar hij coach was van topploegen als PUC (Parijs), waarmee hij driemaal landskampioen werd, en Tourcoing.

Later keerde hij terug naar Nederland. Sinds vorig seizoen was hij coach van Martinus, zijn oude liefde. Hij bracht het team terug naar de eredivisie waarin het dit jaar als vijfde eindigde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden