Rasmussen spot met verwachtingen

In de tijdrit van Albi en de eerste etappe naar de Pyreneeën verraste geletruidrager Michael Rasmussen met zijn fysieke én mentale kracht.

In het meeslepende theater van de Tour de France zijn wonderen de wereld niet uit. Een man die tot zijn 33ste levensjaar te boek stond als een klimmer met een wankel zenuwgestel, ontpopt zich in een vijandige atmosfeer ineens als een onverstoorbare alleskunner. Michael Rasmussen leek een week lang een personage dat tijdelijk het hoogste woord mocht voeren. Inmiddels hebben zijn medespelers door dat hij zich niet langer aan het script houdt. Hij voert ijskoud de regie.

Door alle aanvallen op zijn integriteit heeft Rasmussen zich niet laten beïnvloeden. In de eerste etappe in de Pyreneeën verwees de broodmagere Deen zijn opponenten verder naar de marge. Alleen Alberto Contador, dansend op de pedalen als een bezige bij, kon gisteren in de klim naar Plateau-de-Beille in zijn buurt blijven. De Spanjaard won de sprint om de dagzege. Hij lijkt voorlopig als enige in staat om Rasmussen van de hoogste trede op het podium in Parijs af te houden. De overige concurrenten, vooral Evans, Klöden en Valverde, kregen harde klappen.

Nog véél opmerkelijker was de tijdrit van zaterdag. Rasmussen spotte met de algemene verwachting dat hij na de eenzame tocht in en rond Albi zijn gele trui moest inleveren. Als niet-specialist realiseerde hij de elfde tijd, waarmee de schade zeer beperkt bleef. De man die twee jaar geleden in de Tour door zijn valpartijen nog een karikatuur maakte van een tijdrijder, presenteerde zich nu als een stoïcijnse hardrijder. Op dezelfde omloop kroop Aleksandre Vinokoerov in de gedaante van Lazarus. De Kazak, die door een knieblessure niet normaal kan lopen, won met riante voorsprong en verkondigde dat de Tour nu pas was begonnen. Maar een dag later ging hij af door een zijdeur. Vinokoerov verloor meer dan 28 minuten in de rit naar Plateau-de-Beille.

Het leidt allemaal tot een Tour vol dramatiek. Het is onvoorspelbaar en fascinerend. Het grote doel van de Franse organisatie bij de start – het herstel van de geloofwaardigheid van de wielersport – lijkt er niet meer toe te doen. De kijkcijfers van de Franse televisie zijn beter dan de laatste vier jaar. Het lijkt nauwelijks te rijmen met een enquête die Le Journal du Dimanche gisteren in zijn kolommen publiceerde. Een krappe meerderheid van de Fransen (52 procent) houdt nog van de Tour, het beste exportproduct van Frankrijk. Een belangrijker cijfer: liefst 78 procent van het ondervraagde publiek denkt niet dat een triomf in de Tour eerlijk tot stand komt.

„Zijn er nog zaken in de wielersport die een mens kunnen verbazen?” sprak de ploegleider van Bouygues Telecom, Jean-René Bernaudeau, nadat Rasmussen zaterdag ongeloof en verwarring had gezaaid. De Deen wordt door een deel van de karavaan niet meer als een waardige drager van het geel beschouwd. Vorige week werd bekend dat hij twee controles op doping had gemist, mede doordat hij niet tijdig had opgegeven waar hij zich bevond. Daar kwam nog eens een verklaring van een ex-mountainbikemaat over bloedzakjes uit 2002 overheen.

Het moet gezegd: Rasmussen voert zijn gevecht tegen de argwaan met overgave. Het is, zoals Rabo-teammanager Theo de Rooij zei, ’een type dat, als hij nog voor tien kilometer benzine in zijn auto heeft, toch nog vijftien kilometer probeert te rijden’. Ploegleider Erik Dekker sommeerde hem vrijdagavond om zijn mobiele telefoon voortaan uit te zetten. Hij kreeg ook het advies geen kranten te lezen of televisie te kijken. Met Dekker verkende hij zaterdagmorgen het parkoers van de tijdrit. Concentratie, was het enige wat belangrijk was, zei Dekker.

Rasmussen slaagde met glans. Een dag later werd hij door vooral Thomas Dekker en Michael Boogerd in een oranje zetel naar de beslissende beklimming gebracht. Eenmaal geïsoleerd door vooral Discovery liet hij zijn hoofd geen moment op hol brengen. In een enerverend ballet van schijnaanvallen toonde hij de kracht en het mentale overwicht dat zelfs aan Lance Armstrong deed denken. Met hulp van Contador wist hij uiteindelijk Evans als laatste opponent op achterstand te fietsen. Aangezien de kleine Spanjaard geen geweldige tijdrijder is, begint de oude droom van Rabo-topman Bert Heemskerk aan realiteitswaarde te winnen.

Of Rasmussen het gewenste uithangbord voor de Rabobank is, is nog even de vraag. Maar ook een wielrenner is onschuldig tot het tegendeel bewezen is. En Parijs is nog ver. Gisteren zei hij géén vragen over doping meer te beantwoorden. „Ik probeer me te concentreren op deze wedstrijd. Anders word ik gek.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden