Rapport

Gedeprimeerd zat ik al weken op het jaarrapport van Amnesty International te wachten. Het zal je maar gebeuren om als inwoner van Nederland te moeten constateren dat je volgens de prestigieuze mensenrechtenorganisatie in een verderfelijk gat leeft vol discriminerende bruinhemden.

Deze week kwam het rapport en ik wist gelijk welke lidstaten van de Europese Unie met de volgende zin werden aangeklaagd: 'Simplistische retoriek over veiligheid, immigratie en asiel-samen met een vlaag aan populisme- heeft racisme en discriminatie tegenover minderheden versterkt.' Het verbaasde me alleen dat niet minder dan 21 van de 25 lidstaten deze vaststelling in hun zak mochten steken. Eenentwintig! Vertoefde het post-Fortuynistische Nederland dan niet alleen in de hel van de schaamte? Ik las verder en schrok als nooit tevoren: de vier landen die door Amnesty nadrukkelijk niet bij het gilde der racisten werden gerekend waren Denemarken, Cyprus, Luxemburg en...Nederland! Volstrekt gedesoriënteerd begon ik driftig in mijn knipselmap te bladeren. Waren ze soms op hun hoofd gevallen, die Amnestysten? In de map nam ik de productie door van twee jaar klokkenluiderij uit diverse gerenommeerde pennen. Van Marcel van Dam tot Pietje Dikhout, van Anil Ramdas tot Els Borst en nog talloze anderen. Dit was het beeld dat uit het rapport had moeten springen: Nederland, bakermat van het egocentrische en xenofobische populisme dat de rechten van buitenlanders met de voeten treedt. Land waar wij 'xenofober zijn dan we altijd dachten' (Els Borst). Waar inburgeringcursussen van 'een obsessie voor orde getuigt die ze vroeger fascisme noemden' (Ramdas). Nederland waar 'nog nooit een kabinet zo normloos, waardeloos en harteloos de donkere Nederlanders heeft behandeld' (Kader Abdolah). Van deze laatste klokkenluider scheurde ik een hele passage uit een van zijn columns en faxte die naar de burelen van Amnesty: 'Geen enkele regering heeft de asielzoekers zo gruwelijk behandeld. Duitsland heeft het niet gedaan. België heeft het niet gedaan. Frankrijk niet, Zweden, Noorwegen al helemaal niet. Nergens, niemand. Alleen Nederland. Zo'n klein land en zo'n grote politieke misdaad.' Maar de Amnestysten bleven doof. Nederland was in hun ogen een rechtsstaat, met een weliswaar steeds strenger immigratie- en integratiebeleid, maar een rechtsstaat met respect voor de wetten en zonder etnisch geweld of racistisch politieapparaat. Een saai en net landje. Verbouwereerd besloot ik kort daarop de barbecue aan te maken met een dikke stapel vergeelde en nutteloze krantenknipsels.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden