Rapid Wien laat zich niet verleiden tot monsterscore

WENEN - Het doel dat Arie Haan in 1978 namens Oranje wist te vinden en waarop hij zich woensdagmiddag voor de lol nog eens uitleefde, was gisteravond een feesttentje voor Rapid Wien. Drie keer in een goed half uur kon Ed de Goey de bal er uit rapen. Vliegensvlug wist Brussel dat het zich op 8 mei geen zorgen hoeft te maken voor de komst van tienduizenden Feyenoord-fans.

Feyenoord had de finale van het Europa Cup-toernooi voor bekerwinnaars zo maar kunnen bereiken. Althans, dat was het geval op 4 april. In de Kuip was het toen een schrikbarend slechte afwerking die Rapid Wien niet met een verschil van een doelpunt of vier opzadelde. In vergelijking met de toen tamelijk treurig voor de dag komende Oostenrijkers, stond er gisteren in het Ernst Happel-stadion een nieuwe ploeg. Een team dat voor het stramme Feyenoord ineens een paar maten te groot was.

Feyenoord bracht aan de aftrap weer een vracht aanvallende spelers op de mat. Zelden waren zij echter op een geslaagde actie te betrappen. De op papier behoudender Weners, waren in de praktijk veel gevaarlijker. Hun spel had diepte, waar het bij Feyenoord vooral om breedte ging. De tactische haarkloverijen waar Haan zich de laatste dagen mee bezig had gehouden, pakten bovendien tragisch uit. Haan had geen nieuwe kopper op het oog in de duels met Carsten Jancker. “We hebben gewoon geen jongens die zo groot en zo sterk zijn in de lucht als Jancker”, had de coach vooraf gezegd.

De training achter gesloten deuren in de Kuip was gericht op een tactische aanpassing van Iwan. De Pool, vorig seizoen zo succesvol aan de rechterkant van Roda JC, moest links in de zone gaan verdedigen en ook nog pendeldiensten in voorwaartse richting onderhouden. Het was een opdracht die Rob Witschge eerder met enig succes voor Feyenoord en het Nederlands elftal uitvoerde, maar ja, hij is al geruime tijd lucht voor Haan. Iwan was van meet af aan een beklagenswaardige figuur. Meters voor hem stond Vos stijf van de zenuwen, de Brabander raakte al na twaalf seconden met een onbesuisde trap het hoofd van Jancker. En vervolgens geen bal meer.

Rapid voelde met diepe ballen aan Feyenoords kwetsbare linkerkant ook meteen aan dat de tegenstander daar geraakt moest worden. Feyenoord leed eigenlijk aan de kwaal die ook zo dikwijls aan het licht kwam toen het Nederlands elftal nog met drie in plaats van vier verdedigers speelde. Waar Koeman geen geboren verdediger is en Schuiteman en Boateng hun strijd met respectievelijk Jancker en Stumpf maar al te vaak niet aan konden, kon zo maar een recordscore bij rust op de borden staan in het voordeel van de ploeg die in Rotterdam op wonderbaarlijke wijze acht kansen overleefde.

Binnen twee minuten stond Feyenoord in het kolkende stadion al achter. Marasek kopte een hoekschop van Kühbauer door, waarna Koeman onvoldoende tegenspel kon bieden aan Jancker: 1-0. Na een half uur was Jancker bij een diepe bal weer eens heer en meester over Schuiteman. Boateng schrok er zo van dat hij struikelde en Stumpf produceerde 2-0. Iwans directe tegenstander Heraf ging er twee minuten later vandoor, waarop Boateng te laat kwam om Jancker van 3-0 af te houden.

Drie-nul na amper een half uur. Feyenoord mocht op dat moment vrezen dat de zwaarste Cup-nederlaag uit de geschiedenis (5-0 bij Real Madrid in 1965) verbeterd zou worden. De Rotterdammers liepen voortdurend achter de feiten aan, met Iwan en Bosz als halve backs tegen Heraf en Marasek en Van Bronckhorst en Van Gastel ook nog eens kwetsbaar in hun duels met Kühbauer en Stöger. Bij zo veel chaos en zo weinig balbezit, bij zo weinig balgevoel ook voor Vos, was er voor Taument en Larsson nauwelijks nog kans van slagen tegen Gucci en Schöttel.

Larsson begon tenslotte maar langdurig te schelden op Iwan, die vervolgens voor het eerst in zijn loopbaan als Feyenoorder een grote bek terug gaf. De arme Pool, die zich misbruikt mocht voelen, werd er in de rust afgehaald. Obiku kwam als verse kracht aan het front mee doen. Zijn eerste opvallende actie was een intimiderende poging tegen doelman Konsel. Het was, afgezien van een gemiste kopkans, meteen ook zijn laatste actie.

Rapid Wien kon de wedstrijd in de tweede helft simpel uitspelen. De Weners bekommerden zich niet meer om een hogere score. Het publiek was toch wel enthousiast genoeg. Elf jaar geleden bereikte Rapid voor het eerst ook al eens de Europa Cup-finale voor bekerwinnaars. Toen ging het mis tegen Everton. Twee weken later werd de wereld opgeschrikt door het Heizel-drama. Uitgerekend op de plek van die tragedie mag Rapid op 8 mei een nieuwe kans wagen. Dat kan zo maar met een modale ploeg waarin de belangrijkste speler een reus van een aanvaller is, die vorig seizoen niet verder kwam dan de reserves van 1.FC Köln.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden