Radio Filharmonisch Orkest Larcher, Britten, Schubert

klassiek

***

In onze tijden waarin alles steeds maar sneller en supersonischer moet en gaat, is er één discipline waarin alles juist veel trager is geworden: componeren. Waar in vroeger tijden componisten in een stief maandje een hele opera neerpenden, of in een weekje een complete, vierdelige symfonie, daar doen hun hedendaagse collega's veel en veel langer over. Zo lang zelfs dat premièredata soms niet eens gehaald worden.

Het overkwam de succesvolle Oostenrijker Thomas Larcher (1963). Zijn symfonie 'Alle Tage' voor bariton en orkest zou in de NTR ZaterdagMatinee zijn wereldpremière beleven, maar de orkestpartijen voor sommige symfonische delen waren niet op tijd klaar. En dus maakten we zaterdagmiddag een gemankeerde Uraufführung mee. Van de zes delen werden er slechts vier gespeeld, toevallig wel alle delen waarin bariton Matthias Goerne aan moest treden.

De datumaanduiding achter 'Alle Tage' verraadt de worsteling die Larcher met de materie moet hebben gehad: 2010-2015. Een scheppingsproces van vijf jaar dus, en dan nóg niet op tijd de laatste maatstreep gehaald. De symfonie zal vast compleet zijn als die straks gespeeld wordt door de orkesten van Leipzig en Washington, samen met de Matinee de opdrachtgevers van het werk.

De gedeeltelijke uitvoering door het Radio Filharmonisch Orkest onder leiding van Jaap van Zweden was trouwens wel van een zeer hoog niveau. Larcher kan fantastisch voor groot orkest schrijven en de expressieve gedichten van Ingeborg Bachmann die hij voor de vocale delen gebruikte waren geweldig op Goernes stem toegesneden. Goerne, die net met Van Zweden in Hong Kong voor het eerst de rol van Wotan in Wagners 'Das Rheingold' zong (opname volgt), heeft een machtig geluid.

Toch had zelfs hij in het deel 'Mein Vogel' moeite om zich in het geweld staande te houden. Het straussiaanse kabaal dat Larcher daar ontketent, is op de grens, al schildert het wel goed de naargeestige woorden van Bachmann. Goerne, die altijd met inzet van heel zijn lijf en wezen staat te zingen, verkeerde in topvorm. Er zijn weinig zangers die je zo mee kunnen sleuren. En na alle geweld eindigt het werk heel verstild met de samenklank van een accordeon en een klarinet. Bijzonder.

Larcher heeft het geluk dat zijn symfonie, af of niet, gespeeld wordt. Dat had iemand als Franz Schubert niet. Die heeft nooit ook maar één van zijn symfonieën live horen spelen. Zelfs niet de onvoorstelbaar mooie en affe Grote Symfonie in C. Die werd in de nalatenschap bij Schuberts broer teruggevonden door Schumann, waarna Mendelssohn de première in Leipzig dirigeerde. Schubert was toen al tien jaar dood. Van Zweden en her orkest maakten er een belevenis van. Een uitvoering vol expansie, energie en eigenheid. Zo had aan het begin van deze bijzondere matinee ook al Brittens Sinfonia da Requiem geklonken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden