KLEIN VERSLAG

Racisme bestrijden is de missie van Seada. En nu stopt ze met haar column

Vieze dag. Het miezert gestaag, pleinen en wegen zijn zwart uitgeslagen, de mensen dragen hun donkere schutkleuren en vegen bij elke voordeur hun voeten. Mijn voortuin vult zich met nat en rottend blad.

Een mededeling is op het scherm verschenen. Seada stopt met haar column in deze krant. Te veel racistische drek krijgt ze over zich uitgestort. Niet van de abonnee’s, denk ik. Die vertrouw ik dat niet toe.

Racisme is haar thema. Racisme bestrijden haar missie. Hoe harder ze strijdt, hoe groter de drek. Hoe dieper ze woelt, hoe meer er opwelt. Ze hoeft maar naar racisme te wijzen of het springt haar in het gezicht. Het lijkt wel of ze het zaait. En als ze geen racisme oogst, dan oogst ze verongelijktheid. Ze schrijft met een gebalde vuist.

Haar standpunten zijn radicaal en rechtlijnig. Ze dulden geen nuancering. Ze accepteert geen kritiek. Ze kan onredelijk zijn. Onverzoenlijk. Ze ziet het racisme overal. Ook als anderen het werkelijk niet zien.

Anderen die zeker weten dat ze geen racisten zijn. Die als kind bang zijn geweest voor Zwarte Piet of om zijn fratsen hebben gelachen. Die, een Hollandse traditie voortzettend, hun kinderen ook een beetje willen laten huiveren en lachen om die figuur.

De zwarte hand die op pakjesavond op het raam bonsde, nadat je zo hard mogelijk ‘Zie de maan schijnt’ had gezongen. De verwachting, de opwinding. Dat vleugje angst.

Zoete herinnering.

Niet gezien dat hieraan iets racistisch ten grondslag lag. Ik niet tenminste. Niet gevoeld ook. Een aantal jaren geleden speelde mijn zoon nog Zwarte Piet, op een Sinterklaasfeest in een museum. De vrolijke onschuld zelve.

Maar het is geen kwestie van schuld of onschuld. Het is een kwestie van zien. Van willen zien.

De deuren staan open. De beslotenheid is verdwenen, ook als men poogt die te herstellen, zoals de ‘Blokkeerfriezen’ die die onschuld van het kinderfeest willen bewaren. Je zou het wat gewichtig het drama van de globalisering kunnen noemen of, afhankelijk misschien van je postcode, juist het geluk.

Geen filter

De wereldwind waait en is soms guur, draagt kwade zaden door onze straten en steden, waartegen nog geen filter is opgesteld, maar pogingen ramen en deuren hermetisch te sluiten, lijken op het sluiten van je ogen.

De enigen die de onschuld van Zwarte Piet zouden kunnen verdedigen zijn de kinderen. Maar kinderen verdedigen niets. Ze vallen ook niets aan.

De wereld verandert. Hij dijt uit. Er is, via de sociale media, ook een onderwereld bij gekomen. Van daaruit wordt ook uitgehaald naar Seada.

Ze is me dierbaar. Ook als ze zich overschreeuwt. Ze is fier en wil de Grote Vijand recht in het gezicht staren. Ik geloof dat er zoiets is als diep verankerd, ingeburgerd racisme, een racisme dat goed gecamoufleerd is, fijnzinnig verhuld, zich niet openbarend aan de drager ervan. Ik geloof dat dat racisme ook in mij zit. Het zit in iedereen.

Ook in Seada. Het is van alle samenlevingen.

Maar die om haar heen is wit. Ook al klapperen de ramen. Ze is in Ethiopië geboren en noemde zich in haar mooiste column de oermoeder. Het greep me aan dat ze terug moest reiken naar de wieg van de mensheid om haar punt te maken.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden