Raar, zo'n roadmovie tussen de ruïnes van verwoeste flats

Weet je welke film je absoluut moet gaan zien? 'The Idol' van Hany Abu-Assad. Het is het verhaal van de Palestijnse taxichauffeur Mohammed Assaf uit Gaza die drie jaar geleden de liedjeswedstrijd 'Arab Idol' won met zijn vertolking van 'Ali el-Keffiyeh'. Abu-Assad wist de autoriteiten zover te krijgen dat hij in Gaza mocht filmen en maakte gebruik van talentvolle jonge acteurs uit de regio.

Raar, zo'n roadmovie met op de achtergrond de ruïnes van nog maar net door de Israëlische luchtmacht verwoeste flatgebouwen! Aandoenlijk is hoe de jonge Mohammed, zijn zus Nour en schoolvrienden Ahmad en Omar 473 Israëlische sjekels bij elkaar proberen te sparen om een gitaar en een tweedehands drumstel te kunnen kopen. Ze zijn nog geen vijftien als ze al op bruiloften en partijen in de Gazastrook optreden (er zijn daar niet alleen de rouwstoeten die je altijd op de televisie ziet).

De opstandige Nour - een glansrol van Hiba Atallah - overlijdt jong aan een nierkwaal en vanaf dat moment weet Mohammed het zeker: hij moet hun gezamenlijke droom waarmaken om de Palestijnse stem te laten horen aan de hele wereld. Misschien wordt hij wel zo beroemd dat hij kan optreden in het Opera House van Cairo. Maar een internationale zangcarrière is geen sinecure als je in het van alle kanten omsingelde Gaza woont.

Aan 'Palestine Idol' kan hij niet meedoen, want de opnamen zijn in Ramallah op de Westelijke Jordaanoever en de checkpoints van het Israëlische leger komt hij niet door. Dus neemt hij aan de competitie deel via een wankele Skype-verbinding. Omdat de grenspost Rafah tussen Gaza en Egypte is gesloten, lijkt ook de auditie voor 'Arab Idol' in het Cairo Marriott Hotel niet voor hem weggelegd. Maar met list en bedrog weet Mohammed Assaf de Egyptische hoofdstad toch te bereiken. En hij haalt de finale. Op een afgeladen vol plein in Gaza-Stad volgen ze met zijn allen ademloos de televisiebeelden.

Het werd me een beetje te veel toen ik in de film van Abu-Assad het strand van Gaza zag. Ik ben er één keer geweest, toen ik in de jaren negentig samen met Leonard Ornstein voor Vrij Nederland de vrouw van Yasser Arafat kwam interviewen. Het ligt in een prachtige baai van de Middellandse Zee. Israël had net de Palestijnse bevrijdingsbeweging erkend en de fundamentalisten van Hamas hadden nog niet de macht gegrepen. We aten sjasliek in strandtent Le Mirage waar een wanddoek hing met de titel 'Het land van de trieste sinaasappels', rookten waterpijp met oude vissers en praatten met jongetjes die informeerden of we van de Mossad of van de CIA waren (want in zo'n belegerde kuststrook wonen helpt niet tegen paranoia).

Het was hetzelfde strand waar de Israëlische marine in de zomer van 2014 vier voetballende jongetjes aan flarden schoot. 'Je gaat als een raket', voegde een jurylid Mohammed Assaf bij de finale in 2013 toe. Maar een jaar later regende het alweer echte bommen en granaten. Stemt jou dat ook zo triest?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden