Review

'Quiet', schreef de president in de kantlijn

Met terugwerkende kracht welt er tegenwoordig in veel Amerikanen een grote waardering op, als ze het hebben over Ronald Reagan.

Zelfs in bladen die zich verwant voelen met het kamp van de liberale tegenstander wordt met groeiende achting over Reagan en zijn periode (1981-1989) geschreven. De samenstellers van 'Reagan in his own hand' zijn hier duidelijk blij mee. Zij roemen de president als een belangrijke, politieke strateeg, die met zijn toespraken en artikelen de basis legde voor het werk dat George W.Bush gaat verrichten onder de vlag van het compassionate conservatism. De vorige eeuw was helaas vooral voor de liberal tegenstander, maar deze eeuw wordt anders, dankzij Reagan, dat weten de schrijvers zeker.

De auteurs noemen het visionair, je zou het ook rigide kunnen noemen: veel van wat Reagan later als president zou doen, kwam al ter sprake in redevoeringen die hij vóór zijn presidentiële campagne afstak. Op 25 mei 1976 legde hij uit waarom ambtenaren in zijn ogen niet het recht hebben te staken. Vijf jaar later ontsloeg de man als president dertienduizend verkeersleiders; zijn besluit werd toegelicht in exact dezelfde bewoordingen, die hij vijf jaar eerder had gebruikt.

Reagan stelde zich drie hoofddoelen, toen hij aantrad. Het moet hem worden nagegeven, alle drie de doelen zijn bereikt. De binnenlandse malaisestemming, die onder Carter was ontstaan, veranderde onder Reagan in een klimaat van vertrouwen en optimisme. Reagan voerde zijn economische programma van inflatiebestrijding en belastingverlaging uit. En ten slotte kwam het communisme kort na zijn aftreden op de plaats waar dit systeem volgens hem thuishoorde: op de vuilnisbelt van de geschiedenis. Volgens de auteurs horen deze successen helemaal op het conto van Reagan thuis. Dat het gelukt is, zeggen zij, ligt in het bijzonder aan Reagans vasthoudendheid en Reagans gemoedelijkheid. Hij kon zo leuk en 'gewoon' spreken.

Dit boek laat de krabbels zien die de president in de kantlijn van zijn teksten maakte. Nogal eens staat er in grote letters quiet, om aan te geven dat hij de desbetreffende alinea zachtjes moest uitspreken, zoals toen hij Fidel Castro in een radiospeech op fluistertoon 'een leugenaar' noemde. Soms staat er story, als de president zich voornam weer eens een gemoedelijk en herkenbaar verhaaltje te presenteren, vaak over een gewone Amerikaan die het slachtoffer was geworden van doorgeschoten overheidsregels.

Menige toespraak in 'Reagan in his own hand' handelt over de vergeten blanke arbeider uit de binnenstad (de Archie Bunkers) of de hardwerkende boer in het Zuiden en de Midwest, de mensen die -'vergeten' door Kennedy, Johnson, Carter- overheidssubsidies misliepen omdat een of andere minderheid ermee op de loop was gegaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden