Quick Boys blijft meer van hetzelfde

De ergste zorgen zijn voorbij, de problemen zijn gebleven. Ook na de winst op Strijen (2-0) loopt Quick Boys nog steeds het risico te moeten degraderen.

Maar de situatie is gunstiger dan hij maandenlang was. Geen degradatieplaats meer, wel in de buurt ervan. Het lijkt wel of het ontslag van Cees Tempelaar heilzaam heeft gewerkt. De trainer werd enkele weken geleden na de nederlaag tegen Capelle definitief afgerekend op de slechte resultaten.

Arie van Duyn, de trainer van het tweede elftal, is nu de verantwoordelijke technische man. Van Duyn is bij Quick Boys kind aan huis. Hij speelde er in het eerste elftal. Als noeste werker op het middenveld.

Zaterdag was hij druk in de weer tussen bank en zijlijn. Zonder noemenswaardig effect overigens. In het veld liepen nog steeds dezelfde spelers als onder Tempelaar. Vrijwel zonder uitzondering aardige tot goede voetballers. Maar ze vormen geen samenhangend geheel. Het is onveranderd te veel van hetzelfde.

Maar op de een of andere manier doen ze het onder Van Duyn ineens stukken beter. Dat wil zeggen, wat de uitslagen betreft. Hun nieuwe trainer stelde dan ook tevreden vast: ,,Drie wedstrijden, zeven punten. Die pakt niemand me af. En dat we slecht gespeeld hebben, daar lig ik niet wakker van.''

Zijn collega Jos Houweling was slechts één keer opvallend aan de zijlijn aanwezig. Maar toen was het nodig ook. Na een half uur spelen moest de wedstrijd even worden stilgelegd om de letterlijk aangeslagen Marnix van der Gun van het veld te dragen. De vuistslag die Errol Deekman had uitgedeeld, was scheidsrechter Zwaard ontgaan.

De trainer van Strijen had echter een vrij nauwkeurig beeld van wat er voorgevallen was. Hij benutte de onderbreking om zijn centrumverdediger op zijn gedrag aan te spreken, maar het bleef bij enkele vermanende woorden.

Hij behoefde zijn aandacht op dat moment trouwens nog maar over tien spelers te verdelen. Na vijfentwintig minuten spelen had Wilco Kruyt hof het veld immers al verlaten na het incasseren van een tweede gele kaart. Aan inzet heeft het de spelers van Strijen dus niet ontbroken.

En ook het voetbal zag er zo slecht nog niet uit. Maar met een lichtgewicht als Michel Visser in de spits sla je niet zo makkelijk een bres in een vijandelijke defensie. En verder zat het gewoon een beetje tegen.

Binnen een minuut op achterstand, even later ook numeriek de mindere. Dan verandert voetballen al gauw in een gevecht tegen de bierkaai. Met als enig uitzicht de terugkeer naar de eerste klas. Slechts een wonder en misschien zelfs dat niet, kan de degradatie nog voorkomen. De geschiedenis zal zich dus binnenkort herhalen. Net als in 1996 en 1998, toen Strijen ook na een eenjarig verblijf in de hoofdklasse de stap terug moest maken.

Maar in Katwijk gloort er intussen meer dan een sprankje hoop, al is dat voor een club met zo'n verleden nog te weinig om trots op te zijn. Quick Boys als de beste van de onderste regionen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden