Queen of soul zet Paradiso spiritueel in vuur en vlam

Popmuziek

Concert Mavis Staples, wo 23/4, Paradiso, Amsterdam. Cd: ’We’ll never turn back’ (Epitaph)

Ook al is het veertig jaar een poptempel, woensdag kreeg het voormalige gebouw van de Vrije Gemeente haar oorspronkelijke functie terug. Omstraald door de toepasselijke tekst ’Soli Deo Gloria’ stuwde Mavis Staples het tot de nok gevulde Paradiso naar ongekende spirituele hoogten.

Een stampende Pinkstergemeente gelijk, liet ze je meezingen op liederen van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging, die ze inleidde met herinneringen aan ’onze Doctor Martin Luther King’ en zijn ’opvolger Obama’. Grommend, dan weer hees fluisterend, bezielde ze een halve eeuw gospel- en soulrepertoire.

Met haar verschroeiende vocalen behoort de 68-jarige Mavis Staples met Aretha Franklin tot de allergrootste stemmen uit de Amerikaanse zwarte muziek. Beiden begonnen hun carrière midden jaren vijftig in de kerk: Aretha in het koor van haar vaders gemeente; Mavis met twee zussen en broer in de gospelformatie van haar pa, de voormalige bluesgitarist ’Pops’ Staples.

Zoals zovelen koos Aretha voor de seculiere soulmuziek waarin de naam van de Here vervangen werd voor die van een geliefde. The Staple Singers bleven de kerk trouw. Vanaf begin jaren zestig verbonden ze zich aan de campagnes van Martin Luther King en maakten alsnog de overstap naar het wereldse repertoire met hun message songs, die het groeiend zwart bewustzijn verwoordden, getuige hits als ’Respect yourself’.

Parallel startte Mavis een solocarrière die nooit goed van de grond kwam. Het was aan Prince te danken dat ze alsnog een kans kreeg met de hit ’Melody cool’ (1988). Ry Cooder bezorgde haar met de productie van ’We’ll never turn back’ (2007) een herkansing. Een ronkend album waarop gospel, blues en soul zich in één bevlogen cyclus aaneenrijgen op een rudimentaire bezetting van drums, bas en gitaar. Daarmee zette Mavis ook Paradiso in vlam, vooral dankzij de meesterlijke gitarist Rick Holmstrom. In het achtergrondkoor zongen haar zuster Yvonne, de fluwelen bariton Donny Gerald en de verrassende Chavonne Morris.

Met pratende handen en priemende vingers zette Mavis haar pleidooien voor een betere wereld kracht bij. Ze haalde herinneringen op aan de apartheidspolitiek, zoals de weigering zwarten in restaurants te bedienen en de vele marsen voor gerechtigheid. Het publiek at uit Mavis hand en raakte in extase toen de stem van Morris zich losmaakte voor de finale met ’Turn me around’. Tegen zo’n gekruide combinatie van ziel, authenticiteit en engagement verbleken zangeressen als Amy Winehouse en Joss Stone: Mavis Staples is de ware queen of soul én gospel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden