’Pygmalion’ kan zonder ’Hippolyte’

Les Arts Florissants, Trisha Brown Dance Company, solisten olv. William Christie met ’Pygmalion’ van Jean-Philippe Rameau in een regie/choreografie van Trisha Brown op 13/6 in Theater Carré, Amsterdam. Daar nog vanavond en morgen. www.hollandfestival.nl

Zondagavond beleefde het Holland Festival, na de zeer succesvolle openingsavond rondom de Egyptische zangeres Oum Kalthoum, zijn eigenlijke pièce de résistance. Een avond rondom de dans-opera’s van Jean-Philippe Rameau met barokmaestro William Christie in de bak en danslegende Trisha Brown regisserend en choreograferend op de bühne.

De productie ’Pygmalion’ ging in Koninklijk Theater Carré in wereldpremière. En dus had het Holland Festival de primeur. De voorstelling gaat hierna nog naar Aix-en-Provence, Athene en Madrid, naar festivals en theaters die gecoproduceerd hebben met het Holland Festival. Coproductie is gemeengoed en onontbeerlijk geworden in de internationale muziekwereld, maar het is maar zelden dat Amsterdam daar een wereldpremière van kan presenteren.

Nu dus wel. Chapeau voor Pierre Audi en de zijnen. ’Pygmalion’ was bij voorbaat in ieder geval bijzonder genoeg voor koninklijk bezoek. Koningin Beatrix en prinses Máxima woonden de première bij, samen met vele internationale festivalleiders, opera-intendanten en andere belangrijke genodigden. Die hadden eerder die middag al de succesvolle opera ’A Dog’s Heart’ van Alexander Raskatov bij De Nederlandse Opera meegemaakt.

Om van ’Pygmalion’, een meesterlijke eenakter uit 1748 van amper vijftig minuten, een avondvullende voorstelling te maken, had men voor een ’voorprogramma’ gekozen: een potpourri van een uur uit Rameau’s eerste grote opera ’Hippolyte et Aricie’. Dat had ’Pygmalion’ helemaal niet nodig. Aan het slot van dat uur zong het koor ’Hippolyte n’est plus’ (Hippolyte is niet meer), waarop Karolina Blixt (een mooie Phèdre) aan haar beroemde jammerklacht begon. Maar Hippolyte was er niet ’niet meer’, hij was er nooit geweest.

Vreemd, deze overbodige opvulling. Natuurlijk is het schitterende muziek, maar zo uit de context gerukt heb je er weinig aan. Trisha Brown vulde het ook nogal obligaat op met bewegingen en constellaties die we al zo lang van haar kennen. Waarom niet één van de vele andere korte dans-opera’s van Rameau gekozen: ’La Guirlande’ bijvoorbeeld, ’Nélée et Myrthis’ of ’Zéphyre’?

Enfin, toen ’Pygmalion’ na de pauze dan eindelijk begon, werd het beter en beter. De dansers bleven even weg en gaven de zangers (die overigens zelf ook gestileerde bewegingen maakten) de volle ruimte.

Tenor Ed Lyon greep zijn kansen als de beeldhouwer die verliefd wordt op zijn eigen beeld met beide handen. Wat een prettige persoonlijkheid op het toneel en wat een stijlvolle zanger. De fantastische slotaria stond als een huis.

Mooie bijdragen ook van Sophie Karthüuser en Emmanuelle de Negri. Het supersonische orkest Les Arts Florissants gaf de geniale partituur van Rameau vleugels. Zo’n ouverture, da’s echt onvergetelijke muziek. Christie en Rameau wonnen aldus overtuigend van Brown.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden