PvdA moet ophouden om van iedereen te houden

Uit angst, berekening of naïviteit pikt de PvdA niet de zaken op die bij haar horen.

Marcel Duyvestijn en Job van Amerongen columnisten bij de website van de Amsterdamse PvdA

In crisis. In spagaat. Ook wij voelen de pijn van een verscheurde partij. Ook wij gooien stenen in de vijver. Linksaf, rechtsaf. Of gewoon maar rechtdoor. Wij houden van de Partij van de Arbeid. We geven om haar, zoals we van onze eigen vrouwen houden. Maar ook in liefdesrelaties moet de waarheid af en toe gezegd worden.

Er zijn onderwerpen die de partij consequent niet oppikt uit angst, berekening of naïviteit. Behalve die discussies aangaan moeten we die ook leiden. Het gaat dan om integratie, religie, hufterigheid en veiligheid. Op al die onderwerpen schiet de PvdA in een kramp. In veel wollig taalgebruik wordt dan vaak niks gezegd, bang als we zijn mensen voor het hoofd te stoten.

Behaagzucht is wel een van de meest schadelijke reflexen. De laatste weken hebben we daar verschillende voorbeelden van gezien. De Westermoskee in Amsterdam waarvoor diverse PvdA'ers constructies bedachten om twee miljoen euro extra uit te trekken. Maar ook de islamitische hypotheek die onderzocht moest worden, omdat moslims geen rente mogen betalen. Of het zoeken naar een islamitisch bestuur voor de SIBA scholen. Moslims moeten geholpen worden, zo lijkt het wel.

Nee, dan de ex-moslim. Die kan dan weer op weinig steun rekenen. Dat ondervond Ehsan Jami. Hij richtte een comité op om aandacht te vragen voor mensen die niet meer in Allah geloven. Buitengewoon moedig. De PvdA steunt hem aan alle kanten. Zou je denken. Maar nee. Er zitten namelijk nogal wat moslims in de partij die op hun ziel getrapt worden. Jami krijgt van diverse PvdA'ers te horen dat hij zijn toon moet matigen. Geen enkele partijgenoot wil in zijn comité van aanbeveling zitten.

De kiezer is niet gek. Vorig jaar werd een Turkse kandidaat van de lijst gehaald, omdat hij de genocide op de Armeniërs ontkende. Toen er een storm van kritiek kwam, werd er snel een persconferentie belegd om de boel recht te breien. We zullen het woord genocide niet meer gebruiken. Excuus, beste Turken. Wouter Bos keek erbij alsof hij wilde zeggen: zullen we het weer goed maken?

Pijn doet het wel. De Partij van de Arbeid is als een ziekbed waarbij de artsen dezelfde diagnose stellen, maar verschillende medicatie voorschrijven. Wij zijn geen artsen, maar naar onze mening is duidelijkheid geboden. En bovenal daadkracht.

Dat zie je bij mensen als Ahmed Marcouch, Lodewijk Asscher, Jacques Monasch en soms Jeroen Dijsselbloem. Dat zijn mensen die iets willen. Soms gaat het ver en is het juridisch niet haalbaar. Ze blijven zoeken naar oplossingen voor hardnekkige problemen. Daar waar menig PvdA'er blijft hangen in "we houden van iedereen"zoeken zij de grenzen op. Ons advies: geef ze de ruimte.

De reflex van menig PvdA'er is vooralsnog, dat ze niet mogen stigmatiseren. En in het geval van Dijsselbloem dat hij een moraalridder is. Terwijl het omgaan met vrijheid, de veiligheid en het teruggeven van de straat aan de mensen de belangrijkste punten zijn voor de PvdA. Als de PvdA daar niets aan doet, dan moeten we kijken naar een grotere basis. Een Progressieve Volks Partij. Mensen met ideeën en met daadkracht. Je ziet ze al zitten: Herman Wijffels. Felix Rottenberg. Pieter Winsemius. Ahmed Marcouch. Moderne Jan Schaefers. Zet ze in één partij. En laat duizend bloemen bloeien.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden