Pure acteurs in rauwe Miss Saigon

Musical
'Miss Saigon' - Joop van den Ende Theaterproducties, speelt zes maanden, uitsluitend in het Beatrix Theater Utrecht, www.musicals.nl

Na 908 voorstellingen en ruim 1,5 miljoen bezoekers stopte in 1999 de Nederlandse 'Miss Saigon'. Linda Wagenmakers (Kim) en Tony Neef (Chris) hadden hun naam in de musicalwereld neergezet en Willem Nijholt speelde fenomenaal de rol van de Regelaar.

Inmiddels hoopt producent Van den Ende natuurlijk dat een nieuwe generatie musicalliefhebbers 'Miss Saigon' wil zien. Hij haalt het geheide succesnummer - volle zalen verzekerd in deze krappe tijden - terug. Met een nieuwe cast, op een nieuwe locatie (Utrecht), in een rauwere regie, met een ander decor - zónder 'echte' helikopter waar het publiek destijds door overrompeld werd, maar mét realistische heli-filmbeelden met bijbehorende 3D-geluidseffecten, en zelfs met een nieuw geschreven nummer er bij. Dit lied, van de originele schrijvers, blijkt een gouden greep. Brigitte Heitzer (Ellen) zong deze solo zó aangrijpend en intens dat het premièrepubliek sidderde en eindeloos bleef klappen.

De makers, Claude-Michel Schönberg (muziek) en Alain Boublil (tekst), voor wie 'Miss Saigon' na 'Les Misérables' het tweede succes was, baseerden het verhaal grofweg op Puccini's opera 'Madame Butterfly', en verplaatsten de arena van Japan naar Vietnam (rond het einde van de Vietnamoorlog - 1975). Dat die oorlog in Nederland redelijk ver-van-ons-bed is, doet er niet toe. Want de plot drijft op het ijzersterke liefdesverhaal. De Amerikaanse soldaat Chris wordt verliefd op het Vietnamese meisje Kim. Hun prille pure liefde wordt verscheurd doordat Chris terug naar Amerika moet, en wanneer jaren later blijkt dat Chris is getrouwd (met Ellen) en Kim een zoon van hun tweeën heeft, staan de geliefden voor onmogelijke keuzes. Ieder woord wordt gezongen, er is geen gesproken tekst, maar nergens klinkt dat geforceerd. Tekst en muziek meanderen met elkaar mee van kleine, intieme momenten vol twijfel, verdriet en bespiegelingen (met af en toe een Aziatisch aandoende fluit) tot uitbundig gearrangeerde ensemblenummers vol blazers en violen of lyrische uithalen tijdens melancholieke liefdesverklaringen.

De voorstelling is vaak heftig, rauw en direct: veel geschreeuw, gevloek, een luguber wraaknemend lijk en ongegeneerde scènes met hoeren. Stanley Burleson speelt daartussen de Regelaar: een cynische 'overlever' met louche zaakjes. Burleson zingt, danst en speelt sterk, maar doet dat (nog) iets te zelfingenomen. Een contrast met de puurheid van nieuwkomers Na-Young Jeon (Kim) en Ton Sieben (Chris). Hun stemmen kleuren prachtig bij elkaar: vermengen en worden bijna één. Jeon kijkt in het begin weliswaar vaak met eenzelfde uitdrukking 'bang', maar later overtuigt ze als gepassioneerde liefdespartner en als vrouw in fatale paniek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden