Publiek komt bij nieuwe 'Orest' van een koude kermis thuis

Orest
Wereldpremière door Nederlands Philharmonisch Orkest olv Marc Albrecht op 8/12 in Muziektheater Amsterdam. Daar t/m 28/12. www.dno.nl

Manfred Trojahn (1949) kan fantastisch componeren. Dat kan bijna niet anders als je een liefhebber bent van Richard Strauss, bovenal van diens 'Elektra'. Trojahns gloednieuwe opera 'Orest', die donderdag bij De Nederlandse Opera in wereldpremière ging, is een soort vervolg op die 'Elektra'. Maar waar je na een uitvoering van 'Elektra' altijd lamgeslagen en emotioneel verpulverd achterblijft, was de eerste gedachte na 'Orest': 'Het zal wel'!

Dat gevoel had kennelijk algemeen bezit genomen van de zaal getuige het opvallend lauwe slotapplaus en een publiek dat niet ging staan. Hoe kan zoiets nou? Want Trojahns muziek is bij vlagen geniaal of gewoon mooi. Aan de uitvoering van die nieuwe noten door het prima Nederlands Philharmonisch Orkest onder leiding van Marc Albrecht schort al evenmin wat. Albrecht voelt zich hoorbaar als een vis in het water in dit idioom. Puike zangers op het toneel, een indrukwekkend decor, een regie die niet te erg in de weg zit - en toch!

In het tekstboek dat Trojahn zelf schreef ligt waarschijnlijk de sleutel tot de vreemde desinteresse. De opera heet dan wel 'Orest', maar had evengoed als titel 'Elektra' kunnen hebben; dat was waarschijnlijk zelfs beter geweest, omdat dit personage - zeker in de interpretatie van Sarah Castle - het meest tot de verbeelding spreekt, het meest een 'echt' operapersonage is. Haar broer - hoewel goed gezongen door Dietrich Henschel - blijft op afstand en komt maar af en toe tot leven. Zoals wanneer hij in paniek uitroept dat hij niet kan ademen; hij komt dan eventjes heel dichtbij het levensgrote personage van zijn moeder in de opera van Strauss. Er zijn veel verwijzingen naar dat werk - 'Allein, allein' zingt Elektra en een koor zingt buiten de deur 'Orest, Orest'.

'Orest' is bovenal een dichtgetimmerd Duits werk, waar geen druppeltje humor in doorsijpelt. De enige lach in de zaal is onbedoeld - en pijnlijk - als de nieuwe moorden nogal knullig worden gepleegd met een drilboor. En dan is er nog de rol van Hermione (Romy Petrick), compleet cliché ingevuld met een melodielijn die springt van superhoog naar beneden en weer terug - moderne muziek van het kaliber: dat kan mijn kind ook.

Bloedmooi is daarentegen het terzet tussen de drie vrouwen in de tweede scène met een sterke Rosemary Joshua als Helena. Het is helaas te weinig om de opera te redden, een opera die hoegenaamd niet binnenkomt en je van een koude kermis thuis laat komen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden