Publiek hoort van Hagen liever ’My Way’ dan het onzevader

Nina Hagen op 1 oktober in Atak Enschede.

Stan Rijven

De schrik van zangpedagogen, het enfant terrible van de roddelpers, rockdiva met kameleontische keel ofwel Nina Hagen (1955) is terug. Haar enige Nederlandse optreden in jaren was op het Grenswerk Festival, waar alle theaters van Enschede zich deze maand presenteren.

Ook al huist popclub Atak in een splinternieuw onderkomen, de sfeer is er als dertig jaar geleden toen Britse punk en Deutsche Neue Welle de podia onveilig maakten. Het is de periode waarin La Hagen haar verpletterende entree maakte.

De Oost-Duitse die om het even opera, schlager, pop en cabaret in haar optredens verenigde, was een buitenbeentje. Haar Nederlandse debuut in Carré (maart 1979) sloeg in als een bom. Het podium was bezaaid met bizarre attributen te midden waarvan een strijdbare geest haar stem botvierde op de tomeloze rock van Lokomotiv Kreuzberg. Een romance met Herman Brood en zijn gitarist Ferdi Karmelk stuwde haar populariteit verder op, eind jaren tachtig verdween ze in een zelfgeschapen universum vol ufo’s en maatschappelijk engagement.

Vandaag strijdt ze niet meer voor feminisme en tegen communisme; christendom, liefde en een groene wereld bepalen haar agenda. In Enschede had de tand des tijds zijn werk gedaan. Hagens stem haalde nergens meer de hoge noten dus geen gejodel noch opera-uithalen, maar met haar woeste kapsel vol pailletten en rondspringend op roze sokjes, stond daar toch weer die vechtlustige Nina van weleer. Het publiek kreeg niet waarvoor het gekomen was. Geen oude hits als ’Unbeschreiblich weiblich’, des te meer pleidooien tegen kernenergie in songs als ’Atomic flesh deluxe’.

En vooral veel gospelgetinte odes aan God. Het onzevader gezet op een rockversie van Katsjatoerians ’Sabeldans’, het ’Ave Maria’ en een cover van Mahalia Jackson oogstten meer gefluit dan applaus. Een rauwe punkversie van ’My way’ trok de zaak weer recht.

Tijdens een warrige toelichting backstage verklaarde ze deze zomer gedoopt te zijn door dominee Kalle, de motor achter de Duitse vredesbeweging. Ze is nu lid van de Evangelische Reformierte Kirche.

Ze treedt niet op in Berlijn bij de herdenking van de val van de Muur. „Ik stond er vorige week al op het podium voor de Brandenburger Tor bij de demonstratie tegen kernenergie. Wij willen de schepping als ware christenen koesteren in tegenstelling tot mensen die zich zo noemen zoals Angela Merkel. Ik vraag me af hoe dergelijke christenen kerncentrales kunnen steunen. Daarom moeten we mensen vertellen dat God de waarheid is. Halleluja.”

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden