Publicaties, geen, schrijft in de krant

Zowel Vrij Nederland als De Groene publiceren deze week een interview dat ze in eerste instantie ongeschikt achtten voor hun blad: vraaggesprekken met de vorige week overleden Piet Vroon, psycholoog en publicist. Nu zijn het documenten geworden over een man in verwarring, maar wiens wetenschappelijk werk interessanter was dan het in de meeste necrologieën leek.

HP/De Tijd is zelfs onder professoren gaan vragen wat een professor in de publiciteit allemaal aanricht, vooral wat zijn eigen positie betreft. Vroons collega André Klukhuhn: “Piet Vroon was zoals bekend een veelschrijver. In een jaar dat hij twee of drie boeken had gepubliceerd en nog tal van artikelen, stond in het universitair jaarverslag achter zijn naam: publicaties, geen, schrijft voor de krant.”

En nogmaals Klukhuhn: “Ik heb aan Piet Vroon gezien hoe glibberig het pad is waarop de populariserende wetenschapper zich begeeft. Eerst is er het applaus, dan de kritiek, steeds harder, steeds venijniger. Vroon werd opgejaagd, door de media, door collega's. Hij kon er slecht tegen, maar had het wel over zichzelf afgeroepen.”

Arjan Visser, die voor de Groene vorig jaar september Piet Vroon interviewde, kon er geen chocola van maken en meldde dat ook aan Piet Vroon. Op zijn antwoordapparaat vond hij terug: “Ik wist dat u het artikel niet zou plaatsen en wel om twee redenen. Ten eerste zat u er tijdens het interview buitengewoon gespannen bij. Maar belangrijker was: u gaf bij het weggaan een slap en nat handje. U was zenuwachtig.”

Een maand later toog Coen Verbraak voor VN naar Vroon, die hem aan de deur “een warm vochtige handdruk geeft”.

Beide verhalen tonen inderdaad een uit het lood geslagen man, die af en toe wartaal lijkt uit te slaan. In De Groene is hij vooral doodmoe, in VN moet hij van ellende huilen. Van alle privé-problemen die hij van zich af probeert te zetten met Boeddha, met Bruckner of met Fay Lovsky. Maar uit beide verhalen blijkt overduidelijk waarom ze toen niet geplaatst zijn en nu wél.

In Hervormd Nederland neemt Jos Teunissen afscheid van Vroon: “Het was goed voor Nederland dat Piet Vroon er was.” Ook daar de problemen die hij onder collega's opriep, maar nog meer over Vroons bizarre jeugd; z'n vader was als kind verkocht aan een rijke boer, z'n moeder kon niet lezen, z'n grootvader ook niet maar die wilde volop preken, zodat Piet Vroon op zevenjarige leeftijd zware theologische verhandelingen van de somberste aard zat voor te lezen aan zijn grootvader.

Ook Teunissen ontkomt niet aan Vroons privé-leven. “Terwijl hij de laatste jaren signalen afgaf die erop duidden dat hij al bezig was gradueel afscheid van het leven te nemen, had hij kennelijk te weinig mensen om zich heen die hem konden helpen er weer bovenop te komen.”

Zoals Visser zich in De Groene afvroeg na “het allerlaatste interview” met Vroon: “Zou ik er niet beter aan doen zijn familie te bellen?”

Bij elkaar vormen de verhalen in HP/De Tijd, HN, VN en De Groene een liefdevol afscheid van een merkwaardig maar blijkbaar zeer geliefd (media)fenomeen.

De covers van de weekbladen. HN opent met Kerken en seksueel misbruik: “Ik dacht ook dat ik de dominee die me misbruikte moest redden.” HP/De Tijd preludeert op deel 4 van Het Bureau van J. J. Voskuil: 'Bij nader omzien', gesprekken met mensen die in Voskuils boeken figureren. Elsevier opent met 'Hoe witwassen werk', een reportage waar en hoe zwart geld weer wit gemaakt kan worden. Vrij Nederland heeft prominent voorop staan: 'Het (af)tellen; zwarte, grijze, groene en spookvarkens'. Een document over de vele manieren waarop de varkens in Nederland geteld kunnen worden: “De varkenssector is zieker en corrupter dan je denkt.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden