ps.

Al een week had Karl Unterkircher vanuit zijn tentje naar de berg zitten kijken. De Nanga Parbat, in het westen van de Himalaya, in Pakistan, lag voor hem, 8126 meter hoog. Op 13 juli schreef Unterkircher erover op zijn website. Hij wilde de berg koste wat het kost bedwingen. Zoals hij al zo veel andere bergen had beklommen: Mount Everest (8848 meter), K2 (8611), Mount Genyen (6204), Gasherbrum II (8035). Maar nu was hij bang, schreef hij. Hij wilde een nieuwe weg naar boven ontdekken, zoals hij in veel eerdere beklimmingen had gedaan. Maar hij zag talloze obstakels, vroeg zich af of het niet te gevaarlijk was.

Al in zijn tienerjaren had de in Noord-Italië geboren Unterkircher het bergbeklimmen ontdekt. Hij klom veel, in de Dolomieten vooral. Hij werd berggids, zocht zelf naar steeds hogere toppen. Het boezemde ontzag in in de klimmerswereld.

Ondanks zijn twijfels en verzuchtingen over Nanga Parbat, ging Unterkircher toch. Twee dagen later zakte hij op iets meer dan 6000 meter hoogte in een door de sneeuw bedekte rotsspleet. Of hij die val overleefde, is niet duidelijk. Maar een reddingspoging zou geen schijn van kans hebben. De twee mannen die met hem mee klommen konden niets voor hem doen. Karl Unterkircher werd 37 jaar oud.

Geen zangeres die zó beheerst, zonder enige vibratie in haar stem, zó loepzuiver kon zingen als Jo Stafford. De Amerikaanse geldt als een van de grootste vertegenwoordigers van The Great American Songbook, de Amerikaanse songs uit de jaren dertig, veertig en vijftig van de vorige eeuw. Vorige week overleed ze, negentig jaar oud. Ze wilde eigenlijk operazangeres worden – volgde klassieke zangles – maar van die ambitie kwam weinig terecht. Via The Stafford Sisters, een groepje dat ze samen met haar zussen vormde en waarmee ze op een radiostation in Los Angeles te horen was, belandde ze in 1939 bij de zanggroep The Pied Pipers. Daarmee begon haar carrière pas echt. Ze speelden onder meer samen met het orkest van Tommy Dorsey en Frank Sinatra. Niet veel later begon haar solocarrière. Ze verkocht tientallen miljoenen platen, met nummers als ’Thank You For Calling’ en ’You Belong To Me’.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog en de Koreaanse Oorlog was ze uiterst populair onder militairen. Het leverde haar de bijnaam G.I. Jo op.

Aan optreden had ze eigenlijk het land. Ze wilde zingen, niet entertainen. Bij mij staat de song centraal, zei ze daarover. Eind jaren vijftig en begin jaren zestig behaalde ze opmerkelijk successen met haar (tweede) man Paul Weston. Onder de pseudoniemen Jonathan en Darlene Edwards maakte het stel een serietje ongekend vals gezongen platen vol miskleunen. Het was een nieuw bewijs van haar muzikaliteit: alleen wie echt loepzuiver kan zingen, beheerst ook het wanstaltig vals tot in de finesses. Bedoeld als parodie, maar door lang niet alle Amerikanen als dusdanig begrepen, werd het een groot succes.

Bijdragen: Nico de Fijter

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden