Review

'Psalmensymfonie' heeft bij Brüggen romantische adem

Rotterdams Philharmonisch Orkest, Nederlands Kamerkoor, Nederlands Concertkoor, solisten olv Frans Brüggen op 17/1 in De Doelen, Rotterdam.

Het was afgelopen week opvallend dat twee Nederlandse orkesten de ’Psalmensymfonie’ van Igor Stravinsky speelden – niet bepaald een werk dat je regelmatig voorbij hoort komen. Nog frappanter was het dat het Koninklijk Concergebouworkest het werk zaterdagmiddag onder Zubin Mehta in de Rotterdamse Doelen uitvoerde, waar het werk diezelfde avond met het Rotterdams Philharmonisch Orkest onder Frans Brüggen klonk.

Je zou verwachten dat in de uitvoering onder oude muziekspecialist Brüggen de muziek meer richting Bach zou klinken, maar zo simpel lag het niet. Het begon al met de opstelling van de musici, een orkest waar Stravinsky de hoge strijkers en klarinetten uit had weggelaten. De slagorde zag er onder Mehta in het Concertgebouw nogal industrieel uit: in elkaar geschoven vleugels in het midden van het podium, strijkers aan weerszijden en daarachter de blazers als een menselijk orgel.

Brüggen had gekozen voor een meer uitwaaierende opstelling: strijkers en houtblazers links, koper rechts en de piano’s schuin naar achter stekend. Klonk de ’Psalmensymfonie’ onder Mehta zoals het er op het podium uitzag – namelijk precies en intens – zo werd het onder Brüggen mooi expressief en met een lange, bijna romantische adem uitgevoerd. De trombones, tuba en contrabassen tilden de indrukwekkende orkestklank met hun bastonen de lucht in; het groot bezette Nederlands Concertkoor gaf zijn gezongen lijnen een groot soortelijk gewicht.

De twee piano’s waren daarentegen niet altijd goed te horen: ze verdwenen in tutti-passages in een dichtlopende klank. De dubbelfuga in de fluiten en hobo’s kreeg onder Brüggen iets archaïsch en bezwerends, het zachte Alleluia in het koor klonk als een zalving.

In het Requiem van Mozart was de zaal in de begindelen niet altijd vriendelijk voor de balans tussen het orkest en het Nederlands Kamerkoor. Met name de lage koperblazers overstemden de strijkers regelmatig, die op hun beurt van de weeromstuit luider leken te gaan spelen.

Brüggen nam de tempi voortvarend en licht. Hij liet het koor kort articuleren op het gescandeerde ’Rex!’ in het Rex tremendae en hij bracht het Lacrimosa als een wiegende Weense wals. Bij de solisten viel sopraan Susan Gritton op door haar warme en lichte timbre. En ook de kernachtige tenor Marcel Reijans straalde als een heldere ster over Mozarts zwanenzang.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden