Promiscue leiders

(\N) Beeld
(\N)

Het nieuws van deze week heeft zijn voorgangers in de geschiedenis. Veronica Lario, de bijna ex van Silvio Berlusconi, heeft nog geluk dat haar huwelijk niet eindigt in moord en doodslag.

Mevrouw Berlusconi pikt het niet langer. Ze was gewaarschuwd: machthebbers – zeker in Rome – hebben vaak weinig op met monogamie.

Het aantal bloemrijke verhalen over de buitenechtelijke avonturen van Nederlandse politici is beperkt. Hendrik Colijn had met de Duitse Hella Schultz een minnares van niet geheel onbesproken gedrag. Geruchten over Ruud Lubbers’ honger naar vrouwelijk schoon werden pas publiek gemaakt, toen hij bij de UNHCR in opspraak kwam wegens vermeende seksuele intimidatie.

De pers is terughoudend over de bedgeheimen van het Binnenhof. Een cultuur waarin politici zich laten voorstaan op hun viriliteit bestaat niet. Toen premier Balkenende in het BNN-verkiezingsprogramma Lijst 0 werd gezoend door de presentatrices Katja Schuurman en Bridget Maasland had hij meer van een schuchtere schooljongen dan van een soevereine macho.

Toch is de wereldgeschiedenis vergeven van de leiders die machtsvertoon combineerden met het voortdurend willen bewijzen van de eigen potentie. Mao Zedong hield er zo zijn eigen hygiënische opvattingen op na: het schoonhouden van de schaamstreek vond hij van minder belang. Hij waste zijn geslachtsorgaan in de immer voor hem beschikbare jonge meisjes.

David Lloyd George, machtig Brits politicus in het eerste kwart van de twintigste eeuw, maakte vrijwel continu misbruik van zijn aantrekkingskracht op vrouwen. Een als kindermeisje begonnen medewerkster schopte het tot vertaalster en kreeg de belofte dat ze zijn persoonlijke secretaresse kon worden, als ze ook zijn maîtresse wilde zijn. Ze hapte toe.

John F. Kennedy leed aan een zwakke rug, maar dat belette hem niet om continu uit te zien naar beschikbare vrouwen. Voor noodgevallen had hij twee ’niet typende’ secretaresses met de bijnamen Fiddle en Faddle achter de hand.

In Rome, van oudsher een bestuurscentrum maar ook de oerbron van de latin lover, bestaat een zeer lange traditie van promiscue heersers.

Veel Romeinse keizers hielden het naast meerdere huwelijken ook met andere vrouwen en niet zelden met mannen. Waar de echtelieden Berlusconi de weg van de wederzijdse karaktermoord verkiezen, was in de oudheid de fysieke variant populairder. Toen Nero zijn negentienjarige minnares Poppaea Sabina wilde huwen, liet hij simpelweg zijn echtgenote Octavia vermoorden. Twaalf dagen na het overlijden vond de trouwerij met Poppaea plaats.

Niet elke vrouw wachtte lijdzaam af. Marcia, maîtresse van keizer Commodus, vond een zwarte lijst van zijn hand met uit de weg te ruimen personen. Ze huurde een bekende in die Commodus wurgde.

In het Vaticaan namen in later jaren tal van pausen het niet zo nauw met hun celibaat. Zeker tijdens de renaissance, toen kunstenaars de rondingen van Gods schepping in hun volle glorie vereeuwigden, genoten veel kerkelijke leiders ook op andere manieren van vrouwen. De voeten van Julius II, opdrachtgever van Michelangelo, konden niet gekust werden, omdat ze door syfilis waren aangetast. Alexander VI had bij zijn uitverkiezing op zijn 61ste zeven kinderen en hield er een achttienjarige maîtresse op na.

De fascistische leider Benito Mussolini zwoer bij minstens één vrouwelijke versnapering per dag. Helemaal lopendebandwerk werd het nooit, omdat Il Duce zijn eendagsdames vooraf graag vergastte op wat poëzie of muziek. De daad zelf had vaak wel het karakter van een vluggertje. Mussolini hield bij voorkeur zijn laarzen aan als hij ergens in de immense werkkamer van het Palazzo Venezia de grootsheid van zijn leiderschap vierde.

Ook Berlusconi’s aanvankelijke plannen om een aantal pronte jongedames zonder al te veel politieke bagage op de kandidatenlijst voor de Europese verkiezingen te zetten, kent een historisch precedent: keizer Caligula speelde met het idee om zijn favoriete paard tot consul te benoemen. Want welbeschouwd was het idee van de Italiaanse premier natuurlijk niet alleen ingegeven door zijn voorliefde voor jonge, mooie vrouwen. Het was ook een demonstratie van zijn minachting voor de parlementaire democratie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden