Prominente gastsolisten versluieren Brederode-trio/Jazz

LAREN - Wolfert Brederode is pas 24, geldt al enige tijd als een talent op de vleugel en leidt al een paar jaar een jazztrio met een generatiegenoot op de bas (Gulli Gudmundsson), en iemand die zijn vader had kunnen zijn op drums (Eric Ineke).

Kees Polling

Het trio ontstond eigenlijk toevallig toen Brederode en Gudmundsson op het Koninklijk Conservatorium in Den Haag samenspeelden met hun docent Eric Ineke. Het klikte en het trio timmert sindsdien behoorlijk aan de weg met een op de roemruchte jaren zestig-trio's van Bill Evans gelijkende stijl.

In Nick Vollebregts Jazzcafé in het Noord-Hollandse Laren kwam die stijl donderdag onvoldoende tot leven. Waar dat aan lag? Misschien aan Brederode's bescheidenheid, aan de ondersteunende rol die hij zichzelf en zijn trio toebedeelde.

Ze speelden er met twee gastsolisten, de Oostenrijker Harry Sokal op saxofoons en Ack van Rooyen op trompet en flugelhorn, die alle aandacht opeisten. Er werden voornamelijk stukken gespeeld van de gasten; die van Brederode en Gudmundsson - de vaste componisten van het trio - bleven daar een beetje bij achter.

Weliswaar werd ook in de kwintetstukken het ideaal van gelijkwaardigheid van de groepsleden regelmatig bereikt en wisten de musici elkaar in de improvisaties te inspireren. En ook de melodische, lyrische wijze van improviseren viel daarin te bespeuren. Niettemin lag het resultaat ver van het intensieve niveau dat het trio doorgaans zonder gastsolisten weet te bereiken.

Ook al leverden Sokal en Van Rooyen het merendeel van de stukken, toch behoorden de nummers van Brederode en Gudmundsson tot de toppers van de avond. Die van de gastsolisten waren breed van opzet, toepasbaar in iedere situatie. Die van Brederode en Gudmundsson waren in eerste instantie toegespitst op het trio en pas van daaruit uitgewerkt voor een situatie met gastsolisten.

In de composities van Sokal en Van Rooyen hoorde de luisteraar hun jarenlange ervaring, hun beheersing van het materiaal, hun meesterschap. In die van Brederode en Gudmundsson hoorde je hetzelfde, maar ook een zekere onwennigheid die juist ontspannend en ontwapenend werkte en de solisten (ook de gasten) uitdaagde.

In Brederode's 'Tritonium' zaten cliché en eigenheid nog dicht bij elkaar; in zijn ten onrechte door het voltallige kwintet uitgevoerde 'Trinity' zet hij daarentegen een spannende eigenzinnige koers uit. Het mooiste nummer van de avond was evenwel Gudmundssons 'Klukur'. Ingetogen en met een onderhuids borrelende passie uitgevoerd, was 'Klukur' een toonbeeld van beheersing, raffinement en muzikaliteit. De bijdragen van de gastsolisten vielen daarbij in het niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden