Profvoetballers moeten gewoon 'neen' zeggen

Twee zaken sprongen deze week in het oog: het feit dat een paar dozijn Nederlandse profvoetballers niet meer voor niets de mond willen opentrekken en een Amerikaanse jongetje van twaalf jaar oud dat een bal ving voordat de verrevelder van de Baltimore Orioles erbij kon; homerun en vervalsing van een wedstrijd.

MART SMEETS

Het naderende afscheid van Louis van Gaal en de opvolging van maître Louis neem ik voor kennisgeving aan, dat hoort veel meer in de loop der dingen die gebeuren; de voornoemde twee andere zaken niet.

Eerst dat jongetje dat in de wedstrijd tussen de Yankees en Orioles een wel heel belangrijke rol in het wedstrijdverloop speelde. Het jong, Jeff Maier, hing over de tribunereling en ving de door Yankee Derek Jeter geslagen bal keurig uit de lucht voordat Baltimore-speler Tony Tarasco zelfs maar de kans had de bal aan te raken.

Alle scheidsrechters in de wedstrijd misten de actie van de jongen en besloten dat hier sprake was van een homerun, dat de bal uit het park geslagen was en dat Jeter dus een vrij rondje mocht gaan lopen. De stand in de wedstrijd werd hiermede 4-4, de wedstrijd kreeg extra innings en later wonnen de Yankees, 5-4, en namen daarmee een 1-0 voorsprong in de halve finales van de World Series (om het maar even op zijn Hollands te vertalen).

Het spreekt vanzelf dat Baltimore rokend protesteerde tegen de beslissing, temeer daar keurige televisie-herhalingen duidelijk maakten hoe het manneke de bal weggriste vóór de verrevelder.

Toch bleef de beslissing staan en werd er niet van 'fan-interceptie' gesproken, alhoewel dat juist wel het geval was. De wetgeving in de honkbalwereld is dermate dat als de scheidsrechters niet gezien hebben wat er gebeurd is, de actie ook niet heeft plaatsgevonden. Ouderwetser kan het bijna niet, maar het is wel zo. Omdat de umpires niets zagen, was er niets. Zij constateerden slechts dat de bal het stadion uitgeslagen was. Dat televisiebeelden anders lieten zien, maakte niets uit. Hoofdscheidsrechter Rich Garcia zag de tv-beelden later wel en zat er duidelijk mee in zijn maag.

De kleine fan die de bal ving is een instant-beroemdheid geworden in de USA. Zou hij, vroeg ik me af, nu ook geld gaan vragen aan journalisten die bij hem langskomen voor een verhaaltje?

Ik chargeer, maar moet dat ook wel doen. Bij het lezen van de eisen van die Hollandse profvoetballers die in het vervolg eerst een rinkelende kassa willen horen alvorens ze hun tedere teksten in de microfoon blazen, schoot ik in de lach.

Ik begreep het wel, maar toch moest ik lachen. Michael Jordan en Wayne Gretzky hebben dat nog nooit gedaan, Dan Marino en Sandy Koufax ook niet, Lance Armstrong zeker niet, ook Miguel Indurain dacht niet eens aan het idee, Paolo Rossi niet en ik denk Johan Olav Koss ook niet.

Rintje Ritsma weer wel, herinner ik me en andere generaties schaatsers probeerden het ook wel. Eric Heiden in ieder geval niet en ook Pele niet. Bobby Charlton niet en Magic Johnson zeker niet.

Een groep Nederlandse voetballers dus wel. Omdat ze gek worden van al dat getrek, van al die televisiemakers die 'iets' van hen willen. Omdat ze doodmoe worden van al die aandacht. Omdat ze nauwelijks nog privacy hebben in hun idioot wervelende wereld. Omdat ze iedere dag platgebeld worden, omdat ze nauwelijks nog tot normaal voetballen en leven in staat zijn.

Omdat al die hijgerige producers van elkaar doodconcurrerende televisiestations maar eens moeten begrijpen dat er geen woord gratis gesproken wordt. Weten die mensen wel wat het een moeite is om naar zo'n studio te komen . . . om wéér die onwaarschijnlijk domme vragen van die presentatoren, commentatoren en verslaggevers aan te moeten horen.

Nou, dat domme kan gecompenseerd worden. Door geld dus. Anders komen ze niet meer, want dat heeft meneer Rob Jansen, het brein achter deze actie, zelf bepaald.

Ik heb me afgelopen week verbaasd over die idiote situatie van die gevangen honkbal, maar ik heb een dik kwartier rollend over de vloer gelegen. Van de slappe lach. Over die Nederlandse voetballers en hun actie.

Ik geef hen één gedachte mee: als het te veel is iets uit het vak tegen een medemens te zeggen, dan is 'neen' het beste antwoord. Geld juist niet, maar om dat uit te moeten leggen gaat verder dan de explicatie van de spelregels in het Amerikaanse honkbal.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden