Processie bij 'The Passion' in stilte graag

Lidwien Meijer

In Groningen wordt vanavond voor de vierde keer 'The Passion', voorzien van een processie, gehouden. Een stoet van duizend mensen volgt het enorme, verlichte kruis door de straten van de stad.

Twee jaar geleden liep ik in Rotterdam mee. Het leek me bijzonder om in stilte het kruis te volgen, me op deze manier te bezinnen op het lijden van Christus en het lijden van deze tijd: daar waar gepest wordt op schoolpleinen, geruzied achter voordeuren en in het ergste geval gemoord.

Maar de processie in Rotterdam stelde me diep teleur. Er werd druk gepraat door de deelnemers. Hele verhalen werden uitgewisseld. 'Hoe gaat het met je stage?' 'Ik heb je lang niet gezien, hoe is het ermee...Ben je al grootmoeder?' En toen een camera in de buurt kwam, schreeuwden kinderen om me heen: 'Ik kom op tv, ik word beroemd!' Uiteindelijk heb ik me maar aangesloten bij een groepje zangers van de Kaapverdiaanse kerk.

Als katholiek meisje heb ik vroeger vaak in processies meegelopen. Dat waren waardige stoeten, het was liturgie in beweging. Je haalde het niet in je hoofd om te gaan babbelen; je bleef gericht op het bijzondere gebeuren.

Dat was vroeger, kun je zeggen, maar de stille tocht van de laatste jaren is toch langzamerhand een goede traditie geworden. Je bent dan stil naar aanleiding van een schokkende gebeurtenis. Je wilt graag je betrokkenheid delen met anderen. En omdat woorden te kort schieten, zwijg je met elkaar.

Daarom mijn verzoek: maak een stille tocht van die processie tijdens de Passion. Anders is het een toneelstukje. Er is zoveel waar je stil van wordt in onze wereld. Bovendien, als je samen stil bent, word je één groep, verbonden door die stilte. Ik weet zeker dat dit indruk maakt op deelnemers.

Uiteindelijk beleefde ik in Rotterdam ook indrukwekkende momenten. Het werd tijdens dat uur langzaam donker in de stad, overal gingen de lichtjes aan. Hier en daar zag ik in de huizen waar we langsliepen de televisie aanstaan, met The Passion erop. We stonden ook een paar minuten stil bij het monument van Zadkine, Stad zonder Hart, heel passend. Maar ik weet zeker dat de mensen die hun stage-verhalen uitwisselden dit niet zagen. 'Zo'n stilte is te veel gevraagd voor jongeren', is nu misschien de reactie. Maar als ik jongeren spreek die in de broedergemeenschap Taizé waren, dan hoor ik: 'De stilte, dat is het mooist, samen zo intens stil zijn.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden