Privacy

Ik had nog nooit van Richard Stallman gehoord, totdat hij deze week alarm sloeg in het voor mij volstrekt onbekende Canadese blad 'Le devoir' (De plicht). Stallman schijnt een bekende 'softwarevrijheidsactivist' te zijn die in 2013 aan de Internet Hall of Fame werd toegevoegd.

Richard Stallman, lang haar en baard plus uitpuilende pens, heeft tot doel 'het publiek te overtuigen van het belang van privacy'. Op zich een belangwekkende missie zolang je niet achter elke spijker in de muur een paranoïde microfoon ontwaart.

Ach, privacy. Ik weet er alles van sinds die middag dat ik op een garagedak stond te joelen en te stampen met mijn vriendjes. Wie die ladder tegen de garagemuur had gezet weet ik niet: als vijfjarige ga je je niet al te veel vragen stellen. Ook zag ik niet dat vanaf een balkon van het flatgebouw tegenover de garage moederlief met haar rechterhand de lucht in plakjes aan het snijden was. Een gebaar dat in Nederland met smullen wordt geassocieerd (lekker!) maar in zuidelijker gelegen regio's nogal dreigend overkomt. Toen moeder van haar derde verdieping was afgedaald moest ik van haar van het dak af. Ze legde me over haar knieën en trok mijn korte broek naar beneden om vervolgens zonder pardon mijn arme billetjes te laten gloeien. Ik hoor nog een dikkerdje dat op het garagedak stond, schreeuwen van opwinding: 'Ha ha, we zien zijn blote kont!' Op die dag werd voor het eerst in mijn leven mijn privacy geschonden.

Maar zoiets bedoelde Stallman waarschijnlijk niet want de kop boven zijn interview luidde: 'We moeten Facebook met wortel en tak uitroeien om onze privacy te beschermen'. Deze activist is van mening dat de creatie van Mark Zuckerberg de democratie in gevaar brengt door zijn 1,5 miljard gebruikers dag en nacht te beloeren en te manipuleren. Normaal zou ik geneigd zijn mijn schouders op te halen. Maar mijn irritatie jegens Facebook groeit sinds diezelfde Zuckerberg dagelijks een zwerm jonge vrouwen, soms niet ouder dan een jaar of vijftien, op me afstuurt. Er moeten er al honderden zijn geweest sinds afgelopen zomer, die ik systematisch delete en als spam bij het netwerk aanmerk. Zonder resultaat.

En al die Valeriana's, Jessica's of Eloïses hebben barstende decolletés, dragen minirokken of bikini en willen maar een ding: mijn kostbare vriendschap. Allen zijn pas enkele uren voor hun verzoek bij FB ingeschreven en hebben hooguit een paar vriendjes, meestal mannen met kwijl om de mond. Hoewel ik vermoed dat die vrouwen ergens in Mali, Nigeria of Moskou kunstmatig worden geassembleerd, ervaar ik hun landing op mijn facebookpagina als een schending van mijn rust en private libido. Waarom ik, potverdorie? Maar zo moet het ook tienduizenden keer klinken uit alle hoeken van het netwerk bij de lancering van iedere nieuwe Valeriana.

Kan het wat minder, Zuckerberg? Als dit niet het geval is, overweeg ik de uitroei-actie van Stallman serieus te nemen om vervolgens opgelucht een frisse neus bij de niet gedigitaliseerde buitenlucht te gaan halen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden