Primus eert Willy Wonka met horrorpsychedelica

pop

Primus & The Chocolate Factory ***

Als je filmklassieker 'Willy Wonka & The Chocolate Factory' op non-ironische wijze muzikaal kunt vertolken zoals Primus dat doet, ben je een hele grote. Maar het funkrocktrio is dan ook een grote band, sinds het in 1990 de eerste plaat uitbracht. De band dankt zijn faam vooral aan het basspel van aanvoerder Les Claypool. Niemand tovert zo'n diep ratelend geluid uit zijn basgitaar als hij. Alleen dat al maakt het fascinerend om twee uur lang te kijken naar hoe Claypool - bolhoedje, brilletje en sikje - met zijn roffelende vingers over de bassnaren vliegt.

Tegelijkertijd is Primus één van de raarste bands ter wereld, waardoor niemand het vreemd vond dat het vorig jaar een interpretatie van de musicalfilm uit 1971 uitbracht. Dinsdagavond verkocht de band in TivoliVredenburg naast T-shirts ook chocoladerepen, eerder noemde Claypool deze tour puur een marketingtruc om snoep te verkopen. Precies: gortdroog, en zo staan de heren ook op het podium.

Het concert bestaat uit twee delen: het eerste uur omvat een dwarsdoorsnede van hun oeuvre, met genoeg ruimte voor solo's van gitarist Larry LaLonde, die tegen de ronkende basklanken van Claypool opzwieren, soms in afwijkende toonladders of ritme.

Alleen Primus kan zijn nummers zowel log als springerig laten klinken. Wanneer de bassist zijn 6-snarige slaghout heeft gepakt voor het ultralage 'My Name Is Mud' gaat de zaal pas echt los. Jammer dat vlak hierna het doek al valt.

Dat doek gaat een half uur later weer omhoog, als het podium is omgetoverd in de chocoladefabriek uit de film met Gene Wilder. Opblaaspaddestoelen, manshoge lolly's, Claypool met oranje pruik, paarse jas en hoge Willy Wonka-hoed. Op de achtergrond spelen gemonteerde filmbeelden van Charlie, de snoepverkoper, Willy Wonka en de vier kinderen die o zo gruwelijk worden gestraft in het verhaal van Roald Dahl.

En natuurlijk komen er tijdens de Oempa Loempa-liedjes ook daadwerkelijk Oempa Loempa's het podium opgehuppeld.

De band voert de plaat integraal op, bijgestaan door cello en xylofoon van het Fungi Ensemble. Het is een uurtje horrorpsychedelica, en muzikaal is dat een nogal taaie zit. Toch werkt het: het zal de combinatie zijn geweest van twee soorten nostalgische gevoelen. Voor de band, die al dertig jaar bestaat, maar bovenal die voor de film uit 1971.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden